[Μικρού μήκους] Ο κύριός μου Αλκιβιάδης

Εχει γράψει και η Ζακλίν ντε Ρομιγί για τον Βαρουφάκη, αλλά χρησιμοποίησε ψευδώνυμο. Εκείνον τον έλεγαν Αλκιβιάδη και η πολιτεία του στο κλεινόν άστυ ήταν μια «στάση επιδεικτικής υπεροψίας». Η πατρίδα του περνούσε κρίση, αλλά για εκείνον το μέτρο των πραγμάτων ήταν η προσωπική φιλοδοξία. Ενσάρκωνε τη νεότητα, τσαλάκωνε – και καλά – τον ξύλινο λόγο και επιβαλλόταν ως φίρμα άνευ διδασκάλου – μέχρι και κοκόρια έτρεφε για κοκορομαχίες. Ηταν ένα Plan B για τις ημέρες της αφόρητης μονοτονίας στην αθηναϊκή δημοκρατία.

Εμπριμέ πουκάμισο δεν καταδέχθηκε να φορέσει ποτέ, αν και λένε ότι καθιέρωσε καινούργιο σχήμα στα σανδάλια, που ονομάστηκαν «αλκιβιάδες». Ως γνήσιος θεωρητικός του επιθετικού ακτιβισμού έπεισε τη συνέλευση του δήμου ότι οι διαπραγματεύσεις δεν βγάζουν πουθενά: αυτό που χρειαζόταν ήταν φυγή προς τα εμπρός με επίθεση στη Σικελία. Και όταν ο ακτιβισμός κατέληξε σε τραγωδία, ο Αλκιβιάδης προτίμησε να μπει στο πλοίο της γραμμής – όχι για την Αίγινα, αλλά για το Αργος και τη Σπάρτη.

Το ζήτημα δεν είναι να φορέσει ο Βαρουφάκης το χιτώνιο του Αλκιβιάδη. Η Ιστορία απεχθάνεται την τυραννία της αναλογίας. Επιτρέπει, όμως, τους συσχετισμούς: από αλκιβιαδισμό υποφέρουν – και υπέφεραν – ουκ ολίγοι αστέρες της πολιτικής σκηνής. Με την ευκαιρία, ο Βαρουφάκης αναμένεται απόψε στην ψηφοφορία της Βουλής (ας μας δοθεί η χάρη να μην καταγράψουμε το όνομα με τον συμβολικό αυτοακρωτηριασμό). Θα έχουν περάσει μόλις δώδεκα ημέρες από την τελευταία του συνέντευξη.