«Είμαστε κολλημένοι στα οράματά μας»

Απόφοιτοι και μαθητές από τα τρία φοιτητικά έτη της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν βγαίνουν στη σκηνή με ένα κοινό, επιτακτικό αίτημα: «Θέλω μια χώρα». Αυτός είναι και ο – πιο επίκαιρος δεν γίνεται – τίτλος που έδωσε ο Ανδρέας Φλουράκης στο έργο του, το οποίο σκηνοθετεί η Μαριάννα Κάλμπαρη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Ανάμεσα στο ικρίωμα με τους θεατές και στον χώρο των νέων παιδιών θα βρίσκεται η Ρένη Πιττακή. Ο ρόλος της στην παράσταση «Θέλω μια χώρα» είναι συμβολικός, πλην ουσιαστικός.

Κι αυτό επειδή έρχεται σε αντίθεση με τον μοναδικό «πρωταγωνιστή» –  το πλήθος της νέας γενιάς Ελλήνων. «Εμείς αποτελούμε την παλιά χώρα με την οποία η νέα γενιά βρίσκεται σε σύγκρουση.

Είμαστε κολλημένοι στα δικά μας οράματα, μετράμε τις ευθύνες μας απέναντί τους, αντικρίζουμε με δέος τις τρύπιες ιδεολογίες, τα πολιτικά παίγνια και μένουμε σιωπηλοί και αμήχανοι. Μια διέξοδος είναι οι ποιητές μας που διέβλεψαν προφητικά το κακό και, άλλοτε με χιούμορ άλλοτε με σαρκασμό και με τον λόγο τους, το άρθρωσαν» λέει στο «ΝΣυν» η ηθοποιός, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κάρολου Κουν και μόνιμο πρωταγωνιστικό στέλεχος του Θεάτρου Τέχνης. «Από τη βαθιά και τόσο πλούσια ποιητική δεξαμενή του τόπου διαλέξαμε λίγα ποιήματα που πιστεύουμε ότι δένουν με την παράσταση. Φορέας του λόγου τους, εγώ».

«ΖΗΤΩ Η ΝΕΑ ΧΩΡΑ». Ενα κορίτσι από το πλήθος διαβάζει μέσα από το κινητό του ότι η χώρα είναι σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου και πεθαίνει. Κάποια στιγμή αναφωνεί: «Η χώρα πέθανε. Να πάει στον αγύριστο. Μας έβγαλε τα συκώτια. Θεός σχωρέσ’ την. Πάει πέθανε. Ζήτω η νέα χώρα! Ζήτω». Το πλήθος των νέων πιστεύει ότι πρέπει να υπάρξει μια νέα χώρα, ότι πρέπει να τη βρουν. Λίγοι είναι εκείνοι που λένε «ελάτε να σκεφτούμε και να τη φτιάξουμε από την αρχή». Οι περισσότεροι λένε «να φύγουμε, να τη βρούμε κάπου αλλού» ή ότι ήρθε ή ότι την περιμένουν.

Ολα αυτά που λέγονται κατά τη διάρκεια της παράστασης είναι όσα ακούμε και στην καθημερινότητά μας, όπως «θα φύγω, θα πάω στο εξωτερικό, αλλά το σκέφτομαι, θα θέλω μετά να γυρίσω και πώς θα είναι εδώ».

Το έργο του Ανδρέα Φλουράκη βασίζεται σε μια «συνθήκη αβεβαιότητας, πρόκλησης και ανεδαφικότητας» συνεχίζει η ηθοποιός. «Μέσα σε ένα συλλογικό φαντασιακό, το πλήθος των νέων ξεδιπλώνει το κουβάρι του αποσπασματικού του λόγου που θέλει να γίνει διάλογος. Τα αδιέξοδα της νέας γενιάς είναι μεν ορατά, αλλά κυριαρχεί η επιθυμία να αλλάξει τον χώρο της, αφού δεν μπορεί να αλλάξει τον εαυτό της».

Συνολικά πάνω από 40 παιδιά κάνουν το ντεμπούτο τους επί σκηνής. Εκαναν πρόβες πολλές ώρες σε έναν χώρο με πολύ κακές συνθήκες, σε ένα γυμναστήριο συγκεκριμένα, χωρίς κλιματισμό. «Αν ήταν ένας επαγγελματίας ηθοποιός θα έλεγε ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν αντέχω. Αυτά τα παιδιά είναι πολύ φρέσκα, πολύ νέα, μόλις βγαίνουν ή είναι μέσα στη σχολή και έχουν αυτή την ευκαιρία να δώσουν σάρκα και οστά στο έργο. Να παίξουν, να τραγουδήσουν, να κινηθούν, με αυτό το δόσιμο, την επιμονή και το θέλω. Με έρωτα και αφοσίωση, δίνονται ολόψυχα και αυτό για μένα είναι μια μεγάλη ανάσα. Είχα πολλά χρόνια να δω κάτι τέτοιο, γιατί αυτή είναι η στιγμή τους. Αλλά βέβαια σε αυτά τα ερείπια και σε αυτό το σαθρό έδαφος πού μπορούν να πατήσουν τα νέα παιδιά;».

INFO
«Θέλω μια χώρα», 
30-31/7, Πειραιώς 260,  
Κτίριο Δ, στις 21.00.
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη. Πρωταγωνιστούν: Ρένη Πιττακή και οι απόφοιτοι και μαθητές της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης 
Κάρολου Κουν.