[Διαστάσεις] Πέραν του καλού και του κακού

Ο Τσίπρας δεν ήταν τελικά μεγάλο πρόβλημα για την Ευρώπη. Μπορεί να περάσαμε αγωνίες, να ξενυχτήσαμε, να ζήσαμε τις ψευδαισθήσεις μας, αλλά στο τέλος το ζευγάρι τα βρήκε. Ισως από φόβο για το κοινό τους μέλλον, όπως είπε ο Γιούνκερ. Ισως επειδή ο άτακτος εραστής διαπίστωσε ότι η σεξουαλική του απήχηση ήταν τελικά περιορισμένη και επέστρεψε στην αυστηρή και απαιτητική σύζυγο. Η εμπιστοσύνη έχει βέβαια κλονιστεί, η ισορροπία είναι ασταθής, αλλά το διαζύγιο αναβλήθηκε.

Με τους μετανάστες τα πράγματα αποδεικνύονται πολύ δυσκολότερα. Εδώ δεν είναι εύκολο να μιλήσουμε για τον καλό και τον κακό. Δεν έχουμε από τη μια μεριά τους εργατικούς και από την άλλη τους τεμπέληδες. Εχουμε τους τυχερούς και τους άτυχους. Αυτούς που μπορούν σε κάτι να ελπίζουν κι εκείνους που μέσα στην απελπισία τους είναι έτοιμοι να θυσιάσουν ακόμη και τη ζωή τους. Και πώς αντιδρούν οι πρώτοι; Με δυσφορία, με μεμψιμοιρία και με υποκρισία. Τον περασμένο μήνα, οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης απέρριψαν τον υποχρεωτικό χαρακτήρα της ανακατανομής των προσφύγων από τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή στις χώρες τους. Αυτή την εβδομάδα, οι υπουργοί Εσωτερικών και Δικαιοσύνης μείωσαν κατά 20% ακόμη και τον αστείο αριθμό των 40.000 προσφύγων που θα εγκαταλείψουν την Ιταλία και την Ελλάδα (σε σύνολο 600.000 που ζητούν άσυλο κάθε χρόνο). Και ανέβαλαν μέχρι το τέλος του χρόνου την προθεσμία για την οριστικοποίηση της συμφωνίας…

Οι χώρες που αρνούνται να δεχθούν τους πρόσφυγες που τους «αναλογούν» προβάλλουν ως βασικό επιχείρημα ότι θα ενισχυθεί η Ακροδεξιά. Μα η ίδια η άρνησή τους αποτελεί ήδη νίκη της Ακροδεξιάς. Η Αυστρία και η Ουγγαρία, εκ των χωρών που φώναξαν πιο δυνατά αυτό το άλλο Οχι, έχουν άλλωστε εδώ και χρόνια ισχυρά ακροδεξιά κόμματα. Το αντίθετο συμβαίνει με τη Γερμανία, που θα δεχθεί περισσότερους πρόσφυγες και από εκείνους που προέβλεπε το αρχικό σχέδιο Γιούνκερ. Είναι λοιπόν πιο περίπλοκο το πρόβλημα. Οπως για την άνοδο της Ακροδεξιάς δεν φταίει (μόνο) η λιτότητα, έτσι δεν φταίει και (μόνο) η μετανάστευση. Μία ήταν και εξακολουθεί να είναι η απάντηση: περισσότερη και καλύτερη Ευρώπη.