[Γεωπολιτικά] Το κώνειο των τετελεσμένων

H αποφράδα (μεθαυριανή) επέτειος της τουρκικής εισβολής συναντά φέτος την Ελλάδα κάτω από το καταθλιπτικό βάρος χρεοκοπικών υποτροπών. Που την οδύνουν. Την καθυπονομεύουν. Την περισπούν. Και τείνουν να τη γονατίσουν. Με όρους έως και ταπεινωτικών υποχρεώσεων (και υπερχρεώσεων) οι οποίοι με αδιστακτότητα της υπαγορεύονται. Και οι οποίοι περιστέλλουν εν πολλοίς την εθνική της κυριαρχία. Ως αναπόδραστη συνέπεια. Και ως ακριβώς αποτέλεσμα των δυσοίωνων συγκυριών, εμφανίζονται κάποιες εγγενείς ανεπάρκειες. Οχι γιατί λείπει το πνεύμα της εθνικής συμπαρατάξεως. Αλλά οι αποδομούμενες φυσικές δυνατότητες δεν το στηρίζουν. Και μάλιστα την ώρα που μονοδρομούνται διαδικασίες οδυνηρού επιλόγου. Με την αδυσώπητη (αλλά υπό ανοχή) κατοχή να μην οχλείται από κανένα. Και τίποτα! Και με τα γεωπολιτικά τετελεσμένα να μονιμοποιούνται. Και δυνάμει να νομιμοποιούνται.

Σιωπηρώς. Και ατύπως μεν προς το παρόν. Αποβαίνοντας όμως η βάση της επιχειρούμενης λύσεως. Η πικρή αλήθεια. Για όσους δεν ενδίδουν σε έωλες αυταπάτες.

Και φυσικά επέπρωτο. Γιατί, εάν δεν θέλουμε να εμπαίζομεν εαυτούς και αλλήλους: λύση «Διζωνικής Ομοσπονδίας» (που έχει γίνει αποδεκτή εξ υπαρχής και απ’ όλους τους ξένους και από εμάς) εξ ανάγκης εδράζεται: αφενός στη βάναυση εδαφική κρεούργηση που επέφεραν οι τουρκικές λόγχες πριν τέσσερις (και βάλε) δεκαετίες. Και αφετέρου στην πολιτειακή διαίρεση, που υποθεμελιώνεται πλέον στα λεγόμενα «συνιστώντα κρατίδια». Τα δύο δηλαδή Constituent States, όπως τα προδιέγραψε το σχέδιο Ανάν. Που απερρίφθη μεν από τον Κυπριακό Ελληνισμό το 2004. Αλλά του οποίου τα βασικά συστατικά όχι μόνο δεν έφυγαν ποτέ από το τραπέζι των διεργασιών, αλλά και συναποτελούν τα πάγια σημεία κοινής αναφοράς για τον επιχειρούμενο συμβιβασμό. Η αναντίλεκτη αλήθεια. Σχέδιο για το οποίο κάποιες δυνάμεις επένδυσαν πολλά (και σε χρόνο και σε χρήμα) για να το εγκαταλείψουν. Απλώς το επαναδιατυπώνουν, με όρους τέτοιους, που θα το καταστήσουν πιο εύπεπτο. Κι επομένως αναλώσιμο.

Ο Σατομπριάν είχε πει (σε σχέση με τα τετελεσμένα) ότι: «Ο χρόνος τελικά μεταβάλλει ακόμη και την παρανομία σε νομιμότητα». Και με αυτήν τη διαλεκτική ακριβώς (και τη δυναμική που τη διέπει) το κυπριακό δράμα έχει από πολλού μεταλλαχθεί σε απλό πρόβλημα. Και το εγκάρσιο τραύμα της γραμμής Αττίλα, σε ουλή. Οπου τα τετελεσμένα, συν ο χρόνος (και συν ο εθισμός), μεταποιούνται σε δηλητηριώδες μείγμα. Ως εν πολλοίς ιστορικό κώνειο για τον κυπριακό ελληνισμό. Που πρέπει μεν να επιτύχει το ταχύτερο λύση, πριν το κόστος της αναταχθεί. Πλην όμως ήδη έχουμε (λόγω καταθλιπτικής ανισοσθένειας και λαθών) παγιδευθεί στο έωλο δίλημμα του «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Ο,τι δηλαδή χειρότερο.

Καθώς η λύση δεν αφορά μόνο τη ρύθμιση εδαφικών διαφορών κι επανακτήσεως περιουσιακών στοιχείων. Αφορά πρωτίστως τη διασφάλιση της εθνικής επιβιώσεως των Ελλήνων της Κύπρου και της ιστορικής συνέχειας στη φυσική τους γεωγραφία. Αυτό είναι τελικά το καθαυτό ζητούμενο.

Τα υπόλοιπα είναι περίπου παρεμπίπτοντα. Κι έχουν σημασία, μόνο στον βαθμό που σχετίζονται με αυτόν τον κεντρικό πυρήνα του προβλήματος, όπως αυτό έχει από πολλού μετεξελιχθεί. Καθώς η Τουρκία επιταχύνοντας τις μεθοδεύσεις της:

1. Διεμβολίζει καίρια με δημογραφική ανατροπή τα πληθυσμιακά δεδομένα. Και όσον αφορά τα κατεχόμενα. Με τους Τουρκοκυπρίους ν’ αποβαίνουν αμελητέα μειονότητα στο ψευδοκράτος. Και σχετικά με τους Ελληνοκυπρίους. Που εφάπτονται ήδη ζώνης έμφορτης μαζών της Ανατολίας.

2. Υποθεμελιώνει απολύτως τη στρατηγική της παρουσία κι επιβάλλει την πολιτική της κηδεμονία πέραν και από τα εδάφη που ελέγχει. Μετατρέποντάς τα σε στρατηγικό προγεφύρωμα, με το οποίο αποκτά και αυξημένο ρόλο και ανάλογο έλεγχο στη σύνολη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Τα άλλα είναι μάλλον εκ του περισσού. Με μόνη αξιόλογη παρατήρηση για εμάς ως ελληνισμό γενικά ότι: εάν η Κύπρος αλωθεί (με την έννοια κακής λύσεως), τότε οι αιγαιωτικές πύλες θα έχουν καιρίως υπονομευθεί. Το Κυπριακό δηλαδή θ’ αποβεί δυνητικά η προεισαγωγή ενός ευρύτερου ελληνικού δράματος. Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει πολλά.

Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής