Η νύχτα είναι νεαρή…

1:01 π.μ.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης εν πλω προς Αίγινα. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου στα έδρανα άλλα όχι στο βήμα του Προέδρου της Βουλής. Και η Ραχήλ Μακρή να αρνείται την ψήφο της στην συμπολίτευση, συνομιλώντας δια των πνευμάτων με τον Γέρο του Μοριά.

Τι κοινό έχουν αυτά τα τρία πρόσωπα; Είναι επιλογές του Πρωθυπουργού. Ο Βαρουφάκης και η Κωνσταντοπούλου για να καταλάβουν τα σημαντικότερα πόστα στο σύστημα εξουσίας που συγκροτεί μια νέα κυβέρνηση. Η Μακρή για να γίνει δεκτή στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι δύο πρώτες επιλογές είχαν, δεδομένου του χαρακτήρα και των απόψεων Γιανη και Ζωής, υψηλό ρίσκο. Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Η βουλευτής Κοζάνης πάλι ενσαρκώνει τον πολιτικό πρωτογονισμό των ετών του Μνημονίου. Ο Αλέξης Τσίπρας τον επιβράβευσε στο πρόσωπό της στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Πριν προλάβουν να κλείσουν τα στόματα για το πώς θα μπορούσε η Μακρή να ανήκει μαζί με τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά στην ομάδα των νεοεισερχομένων στον ΣΥΡΙΖΑ και για το τι σχέση έχουν όλα αυτά με την Αριστερά, ο Τσίπρας επέλεξε ως κυβερνητικό παρτενέρ τον Πάνο Καμμένο. Δηλαδή τον Πρόεδρο του κόμματος από το οποίο προερχόταν η Μακρή. Ο κύκλος _ ή μάλλον το κύκλωμα μεταξύ ριζοσπαστικής Αριστεράς και εθνολαϊστικής Δεξιάς _ είχε κλείσει.

Σήμερα το βράδυ ο κύκλος σπάει κι έχουμε μάλλον βραχυκύκλωμα. Οι κακές επιλογές πληρώνονται στην πολιτική. Και πληρώνονται συνήθως ακριβά. Το δημοψήφισμα, λένε κάποιοι αναλυτές, ήταν για τον Τσίπρα ό,τι αποτέλεσε για τους πετυχημένους Πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης η επανεκλογή τους. Μια δεύτερη ευκαιρία, όπου ο θρίαμβος έκρυβε όμως την κόπωση της φθοράς. Αυτό που Κωνσταντίνος και Κώστας Καραμανλής το πέτυχαν στην τριετία, αυτό που Ανδρέας Παπανδρέου και Κώστας Σημίτης το έζησαν στην τετραετία, ο Τσίπρας το διέρχεται, κατά την ανάγνωση αυτή, σε ένα πεντάμηνο. Αν όμως ο πολιτικός χρόνος ακινήτησε μετά την εκλογική νίκη της 25ης Ιανουαρίου, είναι φανερό ότι τρέχει πολύ γρήγορα μετά την απόλυτη επικράτηση στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

Ο κανόνας στην κορυφή της πολιτικής είναι αμείλικτος. Όποιος κυβερνά με λιγότερη εξουσία από αυτή που αναλογεί στο αξίωμα του, καταλήγει να έχει πολύ λιγότερη δύναμη. Οπότε οι δυνατότητές του περιορίζονται. Οι γραμμές αυτές γράφονται ενώ «τρέχει» η συζήτηση στη Βουλή και η νύχτα είναι ακόμη νεαρή. Ωστόσο, είναι φανερό ότι η δεύτερη φάση της Πρωθυπουργίας Τσίπρα δεν αφήνει περιθώριο για τα ίδια λάθη. Κάτι που δεν σημαίνει ότι η διαχείριση προσώπων και συσχετισμών θα είναι εύκολη. Διαισθανόμενος μάλλον αυτό _ αφού έχει μεγάλη εμπειρία _ προσέφερε εύκολα και γενναιόδωρα τη στήριξη του στον Πρωθυπουργό ο αρχηγός της ΝΔ Βαγγέλης Μεϊμαράκης.