Ο γόρδιος δεσμός του ΕSM και η στάση της Ανγκελα Μέρκελ

^«Μπορούμε να περιμένουμε με ηρεμία» το δημοψήφισμα. Στη φράση αυτή της Μέρκελ από την προχθεσινή ομιλία της στη γερμανική Βουλή για την ελληνική κρίση αποτυπώνεται η στάση της γερμανικής κυβέρνησης αλλά και η δραματική αλλαγή των δεδομένων στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης. Το 2015 δεν είναι 2012. Τότε η Μέρκελ έδινε τη μάχη να πείσει τους βουλευτές του κόμματός της να ψηφίσουν το δεύτερο πρόγραμμα για την Ελλάδα με το επιχείρημα «αποτυγχάνει το ευρώ, αποτυγχάνει η Ευρώπη». Τώρα η Μέρκελ είναι πεπεισμένη ότι «το μέλλον της Ευρώπης δεν παίζεται εξαιτίας της Ελλάδας», η όξυνση της ελληνικής κρίσης είναι «μεγάλη πρόκληση για την Ευρώπη, αλλά μεγάλη οδύνη για τους πολίτες της Ελλάδας».

«Κάντε το δημοψήφισμα και περάστε από Δευτέρα» είναι η γραμμή που χάραξαν Μέρκελ – Γκάμπριελ – Σόιμπλε, την ακολουθούν ουσιαστικά όλοι πλην Λακεδαιμονίων, του κόμματος Η Αριστερά.

Οι ανερμάτιστοι διαπραγματευτικοί τακτικισμοί Τσίπρα και Βαρουφάκη μείωσαν τις διαφορές της καγκελαρίου με τον υπουργό Οικονομικών.

Παρά τη διαφοροποίηση του Ολάντ που επεδίωκε λύση της τελευταίας στιγμής, η Μέρκελ πήρε με το μέρος της τον Ματέο Ρέντσι και επέβαλε στο Eurogroup τη γραμμή της αναμονής του δημοψηφίσματος.

Η επόμενη ημέρα θα είναι πολύ πιο δύσκολη για την Αθήνα. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα κρίνει μόνο τον βαθμό της δυσκολίας, που στην περίπτωση του Οχι θα είναι αξεπέραστη. Βασική προϋπόθεση για τις σχέσεις με τους εταίρους και πιστωτές είναι η εμπιστοσύνη στους συνομιλητές στην Αθήνα, η οποία είναι παντελώς ανύπαρκτη για το πολιτικό δυναμικό της σημερινής κυβέρνησης.

ΝΕΟ ΠΛΑΙΣΙΟ. Η διαπραγμάτευση θα γίνει σε εντελώς νέο πλαίσιο, νομικό και ουσιαστικό, επιστροφή στο σημείο όπου διακόπηκαν οι συνομιλίες δεν υπάρχει. «Είναι αστείο να πιστεύει κανείς ότι το ναυάγιο οφείλεται σε μια διαφορά 400 εκατ. ευρώ» έλεγε πηγή του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών. Ο λόγος ήταν το κούρεμα του χρέους που έβαζε επιτακτικά η ελληνική πλευρά, αλλά είναι ανέφικτο αυτή τη στιγμή, πέραν της προοπτικής επιμήκυνσης που άφηνε ως υποχρέωση των εταίρων η απόφαση του Νοεμβρίου του 2012.

Το τέλος του δεύτερου προγράμματος χωρίς την ολοκλήρωσή του δεν σήμανε μόνον την απώλεια από την Ελλάδα περίπου 18 δισ. ευρώ, αλλά στέλνει την Ελλάδα κατευθείαν στον μόνιμο μηχανισμό σταθερότητας ESM, που έχει πολύ αυστηρότερους όρους ενεργοποίησης από το EFSF, στο οποίο εντασσόταν το μέχρι τώρα πρόγραμμα. Ακόμη και για να αρχίσουν οι συζητήσεις με τον ESM, ο Σόιμπλε πρέπει να πάρει «εντολή διαπραγμάτευσης» από την ολομέλεια της γερμανικής Βουλής, ενώ στο τέλος θα πρέπει να εγκριθεί και το αποτέλεσμα.