Μια επώδυνη συμφωνία και μια πιο επώδυνη επικύρωση

Καθ’ όλη τη διάρκεια του εκρηκτικού πενταμήνου που διαρκεί η διαπραγμάτευση κυβέρνησης – δανειστών στο μυαλό των στελεχών και των μελών του ΣΥΡΙΖΑ στροβιλίζεται μια σκέψη. Αν τα πράγματα δεν κυλήσουν όπως τα υπολογίζουμε, αν οι εταίροι φανούν ιδιαίτερα σκληροί με την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης και θελήσουν να την πνίξουνε στην κούνια, τι θα σημαίνει για μας αυτό; Ποια θα είναι η κατάληξη του ελληνικού πειράματος; Θα είμαστε η αρχή για την ανατροπή στην Ευρώπη ή θα μας καταπιούν τα Μνημόνια και θα καταλήξουμε στον κάλαθο της Ιστορίας; Αυτά είναι ορισμένα μόνο από τα ερωτήματα στα οποία θα κληθούν να απαντήσουν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα οι βουλευτές και τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση που επιτευχθεί συμφωνία στις διαπραγματεύσεις οι οποίες διεξάγονται στις Βρυξέλλες.

«Η συμφωνία – εάν κι εφόσον υπάρξει – θα είναι επώδυνη. Δυστυχώς, στις παρούσες συνθήκες δεν μπορούσαμε να πάρουμε κάτι καλύτερο» φέρεται να είπε στα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης. Στο Μέγαρο Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου γνωρίζουν πολύ καλά ότι το δίλημμα σε μια ψηφοφορία που θα διεξαχθεί στη Βουλή και θα αφορά μέτρα από 8 δισ. και άνω είναι ένα και μόνο: Ή θα παραμείνουν κυβέρνηση ή συνεπείς αριστεροί ακόμη κι αν χάσουν την εξουσία.

Ομως στο πρωθυπουργικό επιτελείο το δίλημμα αυτό δεν υπάρχει. Θα φτάσουμε σε συμφωνία, θα περάσουμε τον κάβο της χρεοκοπίας και θα θέσουμε σε εφαρμογή όποια κομμάτια του προγράμματός μας δεν έρχονται σε σύγκρουση με την υπογραφή μας, και όταν σταθεροποιηθεί η οικονομία θα αρχίσουμε να ξηλώνουμε το Μνημόνιο νόμο νόμο. Αυτό είναι και το επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι έμπιστοι του Μαξίμου στο μασάζ που ήδη έχουν ξεκινήσει στους βουλευτές του κόμματος. Δεν είναι όμως και το μοναδικό. Οι συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν όλα τα βέλη στη φαρέτρα τους προκειμένου να αποτρέψουν τη βύθιση του πλοίου. Από την πειθώ, το συναίσθημα μέχρι και τις απειλές.

Το θέμα κομματικής πειθαρχίας δεν τίθεται ξεκάθαρα από την ηγεσία προς τους βουλευτές. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Τα κορυφαία στελέχη του κόμματος υπενθυμίζουν πως τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζουν δημοκρατικά, όμως η μειοψηφία υποτάσσεται στην πλειοψηφία. Αρα, εκ των πραγμάτων και για λόγους αρχής, κανένας δεν μπορεί να σηκώσει τη δική του παντιέρα απέναντι στις συλλογικές αποφάσεις.

Την ίδια στιγμή φουντώνει η φιλολογία στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος για την έναρξη της επιχείρησης «αριστερή παρένθεση» από ντόπια και ξένα πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Η σφήνα του Αντώνη Σαμαρά για κυβέρνηση εθνικής ενότητας αλλά και η παρουσία του Σταύρου Θεοδωράκη και της Φώφης Γεννηματά στις Βρυξέλλες τις ημέρες της διαπραγμάτευσης έχουν σημάνει συναγερμό στην Κουμουνδούρου.

Δεν είναι λίγα τα στελέχη του κόμματος που εκτιμούν πως το σχέδιο διχοτόμησης του ΣΥΡΙΖΑ με απομάκρυνση της Αριστερής Πλατφόρμας και ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Είναι ακόμη ένα επιχείρημα που θα χρησιμοποιήσουν οι προεδρικοί προκειμένου να κάμψουν τις αντιστάσεις των βουλευτών.

Η ΛΙΣΤΑ. Πάντως, αν η επίκληση της λογικής και του συναισθήματος δεν φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα για το Μαξίμου, δεν αποκλείεται να  ληφθούν και κατασταλτικά μέτρα, ακόμη και προληπτικώς. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Πρωθυπουργός είναι αποφασισμένος να θέσει τελεσίγραφο στους αντάρτες: Ή θα ψηφίσετε ή θα πάμε σε εκλογές, αυτές θα διεξαχθούν με λίστα και όσοι είστε απέναντι θα αποκλειστείτε από τα ψηφοδέλτια.

Στην κυβέρνηση πάντως παραμένουν αισιόδοξοι για την έκβαση της ψηφοφορίας, με τους πλέον συγκρατημένους να εκτιμούν ότι οι πιθανές διαφοροποιήσεις δεν θα ξεπερνούν τις επτά, κυρίως από τον χώρο των ανένταχτων.  

Κώδικας τιμής
Στην προσπάθεια να πειστούν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίσουν τη συμφωνία αναμένεται να γίνει και σαφής αναφορά στον κώδικα δεοντολογίας – τον είχαν υπογράψει όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές – στον οποίο αποδέχονταν την κοινή γραμμή στις κρίσιμες ψηφοφορίες, διαφορετικά είναι υποχρεωμένοι να παραδώσουν την έδρα τους, η οποία ανήκει στο κόμμα.