Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Ζούμε σε οριακές στιγμές. Η κοινωνία και η Αριστερά αρχίζουν και νιώθουν την ανάσα της Ιστορίας.

Το 1989 έγινε συνώνυμο με την ανατροπή του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας. Κι οι πέτρες από το Τείχος του Βερολίνου, όπως λέγαμε τότε, έπεσαν στα κεφάλια όλων. Και σ’ αυτών που θεωρούσαν τα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης σοσιαλιστικά και σ’ αυτών που ήταν κριτικοί απέναντί τους.

Η διάλυση που ακολούθησε στο στρατόπεδο το οποίο υπερασπιζόταν τη χειραφέτηση των εργαζομένων από τον καπιταλισμό δεν είχε προηγούμενο. Η ήττα ήταν τρομακτική. Πέρασαν δύο δεκαετίες και καταβλήθηκαν πολλές προσπάθειες για να μπορέσουν τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς να ανασυγκροτηθούν. Που και πάλι η δυναμική και η συγκρότησή τους απέχουν αρκετά από την προ του 1989 περίοδο.

Η κρίση, οι αντινομίες του ελληνικού καπιταλισμού αλλά και το ιστορικό φορτίο του ελληνικού εργατικού κινήματος έφεραν «από το πουθενά» το πάλαι ποτέ μικρότερο κόμμα της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία. Ανέτοιμο πολιτικά και διανύοντας την περίοδο «της άγουρης εφηβείας» του, κλήθηκε να διαχειριστεί τη μεγαλύτερη μεταπολεμικά οικονομική και ανθρωπιστική κρίση της ελληνικής κοινωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιζητούσε την αλλαγή του συστήματος αλλά τη διαχείρισή του «με ανθρώπινο πρόσωπο», έχοντας κάνει λάθος στα περισσότερα στοιχεία της ανάλυσης του κι ακολουθώντας στα ουσιώδη λανθασμένη τακτική.

Το αποτέλεσμα ήταν περίπου αναμενόμενο. Μη έχοντας τη σύγκρουση στο κέντρο της τακτικής του, έγινε αντικείμενο του πιο χυδαίου εκβιασμού από την τρόικα των δανειστών. Και αντί η κυβέρνηση να εκβιάζει τους δανειστές για τη ρήξη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Οι αμέσως επόμενες ώρες είναι απολύτως κρίσιμες. Αν η κυβέρνηση πάρει τη συμφωνία που της δίνουν με ορισμένα φτιασίδια δεν θα γλιτώσει τον πολιτικό της διασυρμό όταν θα φέρει στη Βουλή τους απαραίτητους εφαρμοστικους νόμους.

Αν αρνηθεί τη συμφωνία θα βρεθεί _ το πιο πιθανό_ αντιμέτωπη με καταστάσεις που μάλλον είναι απροετοίμαστη να τις διαχειριστεί. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Το φάντασμα του 1989 πλανάται πάνω από το εργατικό κίνημα και την κοινωνία και πάλι. Οταν η Ιστορία μπαίνει σε κίνηση, οι νόμοι της είναι αδυσώπητοι. Τότε τα ρητορικά σχήματα χάνουν πλέον τη σημασία τους και τα ερωτήματα τίθενται με αμείλικτο τρόπο.

Η μόνη ελπίδα για να διασωθεί ό,τι είναι δυνατόν είναι η προοπτική της σύγκρουσης που κι αυτή βέβαια θα γίνει με δυσμενείς όρους για την ελληνική πλευρά. Αλλά τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση η Αριστερά, αν μη τι άλλο, θα διατηρήσει το ηθικό πλεονέκτημα και τον βασικό κορμό των δυνάμεών της για την επόμενη «έφοδο στον ουρανό». Εκτός κι αν επιβεβαιωθεί η εκτίμηση αρκετών αριστερών κύκλων πως η πάση θυσία και σε κάθε περίπτωση εξουσία είναι το σημείο αναφοράς της κυβερνητικής ομάδας του Μεγάρου Μαξίμου. Θα φανεί.