Ανδρας. Φιλικός συμβιβασμός

«Το ανδρόγυνο είναι τελειότητα, αλλά σκεφτόμουν επίσης τη βιοποικιλότητα, την πολυπολιτισμική πραγματικότητα και το πλήθος των έθνικ στοιχείων που τροφοδοτούν τις αναφορές μας». Τα λόγια ανήκουν στον Κιν Ετρο, μέλος της οικογένειας των ιταλών σχεδιαστών που ανέδειξαν το λαχούρι σε σφραγίδα της παράταξης των ανδρών που επιδιώκουν να δείχνουν με τα ρούχα τους το πτυχίο τους από κάποιο κολέγιο. Ο συνεχιστής αυτής της παράδοσης όμως έκανε ένα βήμα μπροστά για να συναντήσει τη νέα σεζόν.

Σε αυτήν την καυτή ζώνη ενδιαφέροντος της μόδας υπάρχει συνωστισμός και από εκπροσώπους άλλων οίκων (Gucci, Prada, Salvatore Ferragamo, Bottega Veneta): η ερχόμενη καλοκαιρινή σεζόν υπαγορεύει  στους άνδρες να βγάλουν τις γραβάτες, να πετάξουν τα σακάκια, τα μακριά παντελόνια, τα κολλαριστά πουκάμισα. Η μόδα πιστεύει στην ελευθερία του ανδρικού σώματος και το παρουσιάζει με ρευστή σιλουέτα που κινείται άνετα μέσα και κάτω από μαλακά υφάσματα και ευρύχωρα ρούχα.

Τα χρώματα του ουράνιου τόξου μπαίνουν στην ανδρική ντουλάπα για να τη διατηρήσουν νεανική. Οι μοντέρνες αντιλήψεις που συνοδεύουν άνδρες με πνεύμα ανοιχτών οριζόντων, με καλλιτεχνική ευαισθησία, υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, ψυχολογική διαίσθηση ή κοινωνική ενσυναίσθηση αγγίζουν αυτήν την πρωτοποριακή πλευρά της μόδας.

Πριν από δύο σεζόν το ύφος του cool τύπου με τα μινιμαλιστικά γούστα καθόριζε τον κομψό, ενδυματολογικά ενδιαφέροντα άνδρα.

Η μίνιμαλ αισθητική στο ντύσιμό του, η κλασική γραμμή των κοστουμιών του, η αυστηρή μονοχρωμία  των ρούχων του υπονοούσαν ότι η οικονομία των ενδυματολογικών του εργαλείων άφηνε περιθώρια χρόνου στην επεξεργασία συγκροτημένων σκέψεων και απόψεων γύρω από τα δεδομένα μιας νέας πραγματικότητας με πρωτοφανή χαρακτηριστικά.

Ομως οι επιδείξεις των ανδρικών συλλογών στο Λονδίνο, στη Φλωρεντία και στο Μιλάνο αναφέρονται σε νέα φαινόμενα. Δεν παρουσιάζουν πια τα παγόνια της χίπστερ ραθυμίας με τις φλύαρες μεταξωτές ποσέτ και τις χρωματιστές κρεπ σόλες των μαλακών σουέτ δετών παπουτσιών που κυκλοφορούν στους αστικούς χώρους απόδρασης για να εντοπίσουν υποτιθέμενους παράδεισους ευδαιμονίας. Η μόδα του ερχόμενου καλοκαιριού μιλά για έναν  άλλον τύπο. Ο οποίος συνεχίζει με την εμφάνισή του να παρασύρει πάνω του το βλέμμα.

Αυτή τη φορά, επειδή «ο άλλος» προκύπτει αμφισβητίας του φύλου του. Και έτσι περνάμε σε μια νέα εποχή κατάργησης των ορίων και αναθεώρησης της έννοιας του «ξεπερασμένου στυλ».

Τα επιχειρηματικά σχεδιαστικά δαιμόνια του Μιλάνου δείχνουν σχέδια και πατρόν γυναικεία. Η Μιούτσια Πράντα παίρνει το όπλο της και στέλνει στην πασαρέλα αγόρια με κοντά παντελονάκια και ξεχειλωμένες κάλτσες για να ανακτήσουν τη χαμένη τους παιδική αθωότητα.

Η συλλογή τής Prada και του Gucci, αντίστοιχα, παρουσιάζονται ως αγαθά του υλικού πολιτισμού μιας ηπείρου που διαπραγματεύεται τη νομισματική της σταθερότητα. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι η μόδα βγάζει τους άνδρες από τα ενδυματολογικά στερεότυπα της αυτοπεποίθησης.

Η βερμούδα είναι ιδέα
Και στη Φλωρεντία, πόλη που αναδεικνύει τους τεχνίτες και τους μάστορες της ραφής και κάθε χειροποίητου συστατικού της μόδας, οι κομψοί των ραμμένων κοστουμιών και των καρό πουκαμίσων χάθηκαν από τα αναγεννησιακά κτίρια. Τη θέση τους πήραν σέρφερ με τη σανίδα τους, ταξιδιώτες – παρατηρητές της βιογενετικής εξέλιξης του αφρικανικού οικοσυστήματος. Οι νέοι αυτοί τύποι, αταίριαστοι με το περιβάλλον των ευρωπαϊκών ιστορικών κέντρων, προκαλούν το ξάφνιασμα με το μείγμα που επιβάλλει η μοντέρνα πλευρά της μόδας: φαρδύ σορτς – βερμούδα, μακρύ σακάκι – καμπαρντίνα, αμάνικη πλεκτή και πολύχρωμη μπλούζα, σανδάλι με τρακτερωτή σόλα και πλεκτή κάλτσα. Ολοι τους με το ύφος παραπλανημένων υπάρξεων, πρωταγωνιστικές φιγούρες μιας σκηνής σε μυθιστόρημα του Τόμας Πίντσον. Οι οποίοι ωστόσο γνωρίζουν ότι η στιγμή τους θα διαρκέσει ένα καλοκαίρι και μισό φθινόπωρο και με το δουλεμένο, για να δείχνει σαστισμένο, ύφος τους μας προσκαλούν να ψάξουμε ανάμεσα στα ρούχα τους κομμάτια που μπορεί να γίνουν και δικά μας.