[Αριστερά της Εδέμ] Από τη Βάρκιζα στα Ιουλιανά

Ρυμουλκήθηκε η κυβέρνηση από το «αστικό μπλοκ» ή παραμένει φιλολαϊκή; Η Αριστερά της Αριστεράς βράζει τούτες τις ώρες με όλες τις υπερβολικές ή εύστοχες παρατηρήσεις της. Αυτά μέχρι τη στιγμή που δημοσιοποιήθηκε η ελληνική πρόταση στους δανειστές και διαφάνηκε μια αλήθεια ανελέητη: ευρωζώνη για την αποικία χρέους μας σημαίνει Μνημόνιο. Και Μνημόνιο σημαίνει λιτότητα. Και αυτά μέχρι προχθές το πρωί, αφού από προχθές το απόγευμα που διέρρευσαν οι νέες απαιτήσεις των δανειστών με μηχανοδηγό το ΔΝΤ η συζήτηση αναπροσαρμόστηκε.

Τώρα, από τη Βάρκιζα και την παράδοση των όπλων απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ – αλήθεια, πότε τα πήρε για να τα παραδώσει; – περάσαμε στους παραλληλισμούς με άλλη ιστορική περίοδο: με το 1965 και τα Ιουλιανά. Συνοψίζω: ο Τσίπρας για την Αριστερά μεταμορφώθηκε τρεις φορές σε 100 ημέρες. Είναι αυτός που έσπευσε να προσκυνήσει στην Καισαριανή. Είναι αυτός που «σύρθηκε» στη δημιουργική ασάφεια της 20ής Φεβρουαρίου. Είναι ο νέος μνημονιακός που απέστειλε την ελληνική πρόταση στους θεσμούς με κόστος 8 δισ. Από χθες – την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές υπήρχε ακόμη εμπλοκή στις Βρυξέλλες μετά τις αδιανόητες απαιτήσεις του ΔΝΤ – είναι πάλι ο ηγέτης γύρω από τον οποίο συσπειρώνεται ο λαός.

Η Αριστερά νιώθει πιο οικεία με τα «όχι», βοηθάνε και οι θεσμοί που θέλουν την πλήρη ταπείνωση του Τσίπρα και οι αναταράξεις του αεροσκάφους της έχουν επιβάλει μπόλικη αμφιθυμία.

Τι λείπει όμως σήμερα, στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ; Η ψύχραιμη επεξεργασία. Η συλλογική χαρτογράφηση των διεθνών συσχετισμών. Η σοβαρή κριτική στις παλινωδίες της κυβέρνησης. Η δημιουργική αντιπολίτευση σε μια εύθραυστη στιγμή.

Κι όμως, μέχρι σήμερα είδαμε: ανούσιες συγκεντρώσεις με δημιουργική ασάφεια στα συνθήματα (ακόμη και το σοβαρό ΚΚΕ βιάστηκε πολύ να μιλήσει για συμφωνία). Εκδηλώσεις εσωκομματικής κατανάλωσης με σολαρίσματα αντιπολιτευτικά που δεν συνέβαλαν σε τίποτε. Είδαμε ολοκληρωτική απονέκρωση των λαϊκών συνελεύσεων σε γειτονιές που είχαν φουντώσει το 2011-2012. Είδαμε βαρύγδουπα κείμενα από ανθρώπους που δεν έχουν διαπραγματευθεί ποτέ και για τίποτε. Και βέβαια είδαμε την επιπόλαιη χλεύη για το νέο μνημόνιο που θα φέρει η «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση». Σε μια στιγμή μάλιστα που όλα αλλάζουν συνεχώς και το μεγάλο κομμάτι των φτωχών ανθρώπων παρατηρούν αμήχανοι.

Σήμερα, στην ομάδα Τσίπρα έχουν ανατεθεί τα πάντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να έχει βάλει τις οργανώσεις του σε ύπνωση. Πράγμα λάθος για την κουλτούρα ενός πολιτικού χώρου και για την προοπτική ενός λαού.