Το αμερικανικό όνειρο

Ακόμη και η Χίλαρι Κλίντον επέλεξε πρόσφατα να ντυθεί με κοστούμι ραμμένο από το ατελιέ του. Το στυλ του Ραλφ Λόρεν απευθύνεται σε μια ελίτ, των οποίων η άποψη περί καλής ζωής δεν είναι συμβατή προς όλους. Η ακριβή ετικέτα του ενισχύει τη φήμη του αψεγάδιαστου σχεδιαστή με τα καλύτερα πατρόν της Νέας Υόρκης. Μάλιστα απέχει πολλά δολάρια από τη μεσαία τάξη και τα χαμηλά εισοδήματά της στην οποία απευθύνεται η υποψήφια των Δημοκρατικών για το χρίσμα της αμερικανικής προεδρίας. Γι’ αυτό και οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» υπογράμμισαν ότι οι ενδυματολογικές επιλογές τής πολιτικού που έχουν την επιμέλεια του Ραλφ Λόρεν δεν αντανακλούν το ίδιο μήνυμα με τα προεκλογικά της λόγια.

Ηταν ο πρώτος αμερικανός σχεδιαστής που διέσχισε τον Ατλαντικό ανοίγοντας το 1981 δική του μπουτίκ στο Λονδίνο. Και πρόσφερε στους τρελαμένους με το ιταλικό πρετ α πορτέ Βρετανούς τις διαχρονικές αξίες της αγγλικής ποιότητας των τουίντ, των σκωτσέζικων καρό και των πουκάμισων με ρίγες, μέσα στη δική του αψεγάδιαστη lifestyle συσκευασία. Ομως τι ξέρει από Ευρώπη ένας αμερικανός πολίτης που γεννήθηκε στο Μπρονξ, που μιλάει μόνο αγγλικά, που δεν ψωνίζει από τις μπουτίκ του Μιλάνου και δεν πηγαίνει σε πάρτι των ανθρώπων της μόδας; «Η ιδέα ότι υπάρχει συσχετισμός ανάμεσα στην καταγωγή σου και σε ό,τι κάνεις είναι γελοία. Εχω ένα γούστο επιπέδου και ο κόσμος ανταποκρίνεται σε αυτό. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένα αμερικανικό στυλ που δεν επιδέχεται ευρωπαϊκές επιρροές. Το προφανές σημαίνει ότι θα δουλεύαμε για ένα καουμπόικο καθωσπρέπει στυλ. Ομως καλοβαλμένα στυλ υπάρχουν σε πολλές περιοχές του κόσμου και βάζουμε τα στοιχεία τους στις συλλογές μας» λέει ο Ραλφ Λόρεν, ο οποίος εκπροσωπεί το αμερικανικό όνειρο του αυτοδημιούργητου και τώρα πια ζει τη ζωή που διαφημίζει.

ΝΤΟΛΤΣΕ ΒΙΤΑ. Εχει μια συλλογή από αυτοκίνητα αντίκες, παλιά ρολόγια, ένα ράντσο στο Κολοράντο 14.000 στρεμμάτων, ένα κτήμα στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, μία μεζονέτα στην Πέμπτη Λεωφόρο, εξοχικό στην Τζαμάικα και ένα ιδιωτικό αεροπλάνο. «Σκοπός μου σίγουρα είναι να δουλεύω πάνω σε έναν τόνο διαχρονικού ντυσίματος αλλά ταυτόχρονα να καταγράφει και αυτό που δείχνει συναρπαστικά καινούργιο. Πρέπει να αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα και να προσαρμόζεται σε αυτήν την αλλαγή».

Ο Ραλφ Λόρεν υπολόγισε πως από τις κτήσεις του έλειπε η Ευρώπη για να θεωρήσει τον εαυτό του παντοκράτορα του έτοιμου ενδύματος. Κι έτσι πριν από λίγες ημέρες έδειξε σε ένα παλάτσο στο Μιλάνο πώς εννοεί το ανδρικό ντύσιμο για το ερχόμενο καλοκαίρι, σκοπεύοντας μάλιστα να επαναλάβει τη σχετική φαντασμαγορία του στις αρχές φθινοπώρου με τη γυναικεία συλλογή του.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΑΝΟΙΓΜΑ. Στο παρελθόν, το 2005, είχε επιχειρήσει να κυριεύσει τις ευρωπαϊκές πόλεις του στυλ ανοίγοντας μεγάλα καταστήματα στα οποία μοιραζόταν με το κοινό του το γκλάμορ όραμά του για την καλή ζωή. Είναι σαν να προσπαθείς να πουλήσεις πάγο στους Εσκιμώους είχε αποφανθεί τότε στην ανακοίνωση της είδησης μια βρετανίδα δημοσιογράφος. Ή να πουλάς άμμο στους Αραβες και κάρβουνο στο Νιούκαστλ συμπλήρωσαν διάφορα στελέχη σε ευρωπαϊκούς οίκους μόδας. Ομως ο Ραλφ Λόρεν δεν πτοήθηκε.

Βέβαιος ότι ένας επιχειρηματίας Ευρωπαίος θα δώσει μερικές χιλιάδες ευρώ για να αποκτήσει ένα κοστούμι ραμμένο στα μέτρα του σχεδίασε ρούχα υψηλής ποιότητας. Και τώρα που άλλαξαν οι καιροί και οι άνδρες έγιναν άνετοι χαλαρώνοντας τα κολάρα στα πουκάμισά τους, ο πρόεδρος του ΔΣ της εταιρείας Ralph Lauren απομακρύνεται από τη στητή και στυφή εμφάνιση του άνδρα των μεγάλων αποφάσεων, αντιπροτείνοντας μια σπορ και ζωηρόχρωμη κατεύθυνση. Ενώ το θηλυκό ισοδύναμο του ανδροκρατούμενου μεγαλείου κυκλοφορεί με μετάξια, σατέν και τα συνδυάζει με σαφάρι χακί πουκάμισα.

Αρωμα θριάμβου
Ο πρωταθλητής του πόλο Νάτσο Φιγκέρας είναι ο πρεσβευτής των ανδρικών αρωμάτων του αμερικανού σχεδιαστή. Και για το νέο αναζωογονητικό Polo Red Intense με έντονο κόκκινο τζίντζερ και κόκκους κόκκινου καβουρδισμένου καφέ, ο Φιγκέρας υπογραμμίζει το πάθος για το άθλημα που τον έκανε διάσημο: «Οταν παίζω πόλο, ωθώ τον εαυτό μου να  φτάσει πρώτος στην μπάλα. Είναι η στιγμή που η αδρεναλίνη φτάνει στα ύψη. Και το άρωμα μου θυμίζει  τη στιγμή που παίρνω το ρίσκο για να  αναπτύξω ταχύτητα».