Σαν καράβι χωρίς πυξίδα

Εκλεισε, λοιπόν, ο κύκλος της Εθνικής που έβγαλε αρκετές φορές τους Ελληνες στους δρόμους. Και έκλεισε βαρύγδουπα, όπως συμβαίνει στον πρωταθλητισμό. Αν κάποιος το σκεφθεί συνετά, προσμετρώντας όλες τις παραμέτρους, θα οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι η Εθνική πέτυχε πολύ περισσότερα από τις πραγματικές δυνατότητές της. Ξεπέρασε το ταβάνι της κόβοντας τον ομφάλιο λώρο που τη συνέδεε με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η Εθνική ήταν η βιτρίνα που έκρυβε της παθογένειες της εκάστοτε ΕΠΟ και του εγχώριου πρωταθλήματος. Νομοτελειακά, η Εθνική έπεσε στον λάκκο που προκαλεί η ανοργανωσιά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ηταν προφανές ότι η επόμενη ημέρα μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας θα παρουσίαζε άγριους κλυδωνισμούς όχι λόγω της αποχώρησης του Φερνάντο Σάντος, αλλά λόγω της απόσυρσης του Γιώργου Καραγκούνη και της απενεργοποίησης του Κώστα Κατσουράνη. Σε τελική ανάλυση, δεν φταίνε όσοι έχουν πολλά τατουάζ στο κορμί τους, πηγαίνουν στη Μύκονο (για όλα φταίει το νησί;) ή θέλουν να μοστράρονται στα περιοδικά. Πιτσιρικάδες είναι και θα κάνουν υπερβολές, θα κάνουν και λάθη. Η καθοδήγηση έλειπε και η έμπνευση εκ μέρους της μονίμως απούσας ΕΠΟ.