[Στην ανάπαυλα] Ο χορός του Ευρωζαλόγγου
![[Στην ανάπαυλα] Ο χορός του Ευρωζαλόγγου](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Εμείς πάντως στα Βριλήσσια το χρέος μας το κάναμε. Βγήκαμε όλοι στις αυλές, στους δρόμους, στις βεράντες με νταούλια, με ζουρνάδες, με κλαρίνα.
Το τι βαράγαμε τα ντέφια, το τι τραγουδάγαμε έξω φωνή, γάνιασε το λαρύγγι μας. Τίποτα. Καμιά πουτάνα Αγορά δεν είδα να σηκωθεί να μου χορέψει.
Αυτή η κυρία στο ισόγειο, η κυρία Αντωνοπούλου – Παππάκη – Μέξη (συμβολαιογράφος – ποιήτρια το επάγγελμα, εξού και η τριωνυμία) μέχρι με πίπιζα ξεχύθηκε στο γκαζόν, φούσκωνε, ξεφούσκωνε ν’ ακούσει η Μέρκελ να σύρει τον χορό, τίποτα η κωλογερμανίδα, η φράου, η Φόνισσα. Εκεί, στητή, ακούνητη με το ταγεροπαντάλονο να κοιτάει τον Πρωθυπουργό μας σαν να βλέπει τον ανωφελή τον κώνωπα.
– «Πτωχέ, πτωχέ, να ‘ξερες τι σου ξημερώνει».
Μα να μην έχει μια σταλιά μπρίο κι αυτή η μέγαιρα;
Αλλά βέβαια. Κόρη παπά, δισέγγονο του Ενγκελς και βαφτισιμιά του Μαρξ. Τι περιμένεις.
Ξέρεις τι σημαίνει να περάσεις την εφηβεία σου στο Ανατολικό Βερολίνο με το Τείχος του Αίσχους στη μούρη; Η χαρά του Λαφαζάνη και του Στρατούλη τ’ όραμα.
Αλλά αφού εμένα (και όλων των Ελλήνων, δεν λέω) μου το ‘πε ξεκάθαρα στην προεκλογική του εκστρατεία – «Ο όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω».
– «Εμείς θα βαράμε τα νταούλια και η Ευρώπη θα χορεύει».
Πού ‘ν’ το; δεν το είδα. Εγώ γι’ αυτό του έδωσα την εντολή (ως λαός μιλάω τώρα), για να δω τις αγορές να χορεύουνε τον καρσιλαμά μου.
Ε; Πού ‘ν’ τος;
Αμα είναι να αθετούμε τις υποσχέσεις μας το ξέρω κι εγώ.
Πρέπει όμως να το παραδεχτώ. Τον κάηκε η καρδιά μου που τον είδα, για τον Πρωθυπουργό μιλάω πάντα, δίπλα στον Γιούνκερ; Γιουνκέρ; Πώς σκατά τον λένε τον Κομισιονάριο. Τα ‘χε χαμένα ο άνθρωπος. Να μην ξέρει πού να κοιτάξει, πού είναι η κάμερα; Πού είναι η πόρτα; Από πού μπαίνω; Από πού βγαίνω; Πού με φέρατε, πού με πάνε τέσσερις;
Οχι τον κάηκε η καρδιά μου. Το δε βλέμμα του, ίδιο της φίλης μου της Μανουέλλας που πήγε σ’ ένα σπίτι για πρώτη φορά σε επίσημο γεύμα αργοπορημένη και για να κάνει την άνετη τον πρώτο που της χαμογέλασε τον σβέρκωσε του πάτησε δυο σταυρωτά φιλιά, κι ήτανε το γκαρσόσι.
– «Τι θα πιείτε, μαντάμ;».
Οχι, εδώ ο δικός μας δεν φίλησε γκαρσόνι. Κάτι κατουρημένες ποδιές του δώσανε να φιλήσει και τους τις πέταξε στη μούρη, και καλά τους έκανε.
Ε, μα πια κι αυτοί. Τι άλλο δηλαδή θα μας ζητήσουν; Δεν κατάλαβα. Με τη βίτσα στο χέρι και με τα μούτρα στο πάτωμα.
Πού τα χαμόγελα της άλλης βδομάδας και τα γέλια, και το έλα να σου δανείσω τη γραβάτα μου. Προχθές, είχαμε το «καλώς ήρθατε στο παγοδρόμιο».
Συγγνώμη, αρχαία αυτοί δεν κάνανε στο σχολείο; Κάνανε. Εμείς δεν κάνουμε γιατί είναι δικά μας, γονική παροχή και κληρονομικό χάρισμα.
Αφού λοιπόν ξέρουνε, δεν έχουνε διαβάσει το «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»;
Πώς να σ’ το δώσω να το καταλάβεις Κεντροευρωπαίε μου, του κερατά;
«UK AN LAVΟIS ΠΑRΑ TOY MΗ EHONDOS».
Πώς αλλιώς να στο πω;
Αμα λέμε «UK», είναι «UK». Πάει και τέλειωσε.
Το «EHONDOS» μήπως παραπέμπει στο «HONDOS» κι έχουμε κάνα διπλωματικό επεισόδιο; Αλλά πάλι πώς να το γράψω; «EXONDOS;» Απαπαπά. Πάει κατ’ ευθείαν στο «ΕΞΟΔΟΣ». Δεν είναι ώρα τώρα για έξοδο ούτε απ’ την Ευρώπη ούτε από πουθενά. Εγώ προτείνω να μη βγαίνουμε κι από το σπίτι, να κλείσουμε και τα φώτα γιατί ακριβαίνει και η ΔΕΗ, και αν πεινάσουμε εκεί κατά το βράδυ, να κάνουμε ωραιότατα το σκατό μας παξιμάδι.
Καλό μας καλοκαίρι
Και καλό Μεσαίωνα.
Google news
