ΤΟ ΙΣΧΥΡΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ

Η συμμετοχή στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι το ισχυρότερο κεκτημένο της Μεταπολίτευσης: η απομονωμένη Ελλάδα της χουντικής περιόδου κατόρθωσε λίγα χρόνια αργότερα να γίνει δεκτή στην – τότε – ΕΟΚ πριν ακόμα από την Ισπανία και την Πορτογαλία. Επρόκειτο για μια ιστορική επιτυχία που αναβάθμισε ουσιαστικά το βιοτικό επίπεδο και τις προοπτικές της χώρας μας. 
Η συμμετοχή στην ευρωζώνη σφράγισε οριστικά την κοινή μοίρα της Ελλάδας με την Ευρώπη – και οδήγησε για κάποια χρόνια σε εντυπωσιακές αναπτυξιακές επιδόσεις, που είχαν και πάλι θετικό αποτέλεσμα για τη χώρα μας. 
Η οικονομική κρίση που χτύπησε την Ελλάδα πολύ περισσότερο από τις υπόλοιπες χώρες του ευρώ δεν οφείλεται σε κάποια συνωμοσία των εταίρων – και σημερινών δανειστών – αλλά στις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος. 
Θα ήταν επομένως ανόητη ενέργεια η – από πολλές πλευρές διαφημιζόμενη – ρήξη με την Ευρώπη και η συνακόλουθη επιστροφή σε ένα εθνικό νόμισμα, το οποίο πολύ σύντομα θα είχε μηδαμινή αξία, με αποτέλεσμα την περαιτέρω φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. 
Η ευθύνη του πολιτικού συστήματος στη διατήρηση του ευρωπαϊκού κεκτημένου είναι πολύ μεγάλη. Δεν είναι νοητή η εξαγωγή της εσωτερικής πολιτικής έριδας. Απέναντι στις ανάλγητες – και για άλλη μία φορά βασισμένες σε λανθασμένες συνταγές – απαιτήσεις των δανειστών, η Ελλάδα πρέπει να αντιτάξει τις δικές της προτάσεις, που θα έχουν τη σφραγίδα της συναίνεσης και της συνεννόησης.