Εξήνα πέντε μπάντες απ’ όλες τις μπάντες

Παρ’ όλη την υπεροψία στις προτάσεις του, το περιοδικό «Pitchfork» το συμπεριέλαβε για τρίτη χρονιά στον καλοκαιρινό οδηγό με τις σημαντικότερες μουσικές διοργανώσεις. Περίπου το 20% της προπώλησής του προέρχεται από το εξωτερικό. Και η αλήθεια είναι ότι με τα 65 συγκροτήματα, τις τέσσερις σκηνές αλλά και τις ανέσεις του, το Plisskën, που πραγματοποιείται σήμερα και αύριο στο κτίριο 56 του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος, είναι ένα φεστιβάλ πλούσιο και ελκυστικό, όχι μόνο για τα περιβόητα «ελληνικά δεδομένα». Η αγάπη που του δείχνει ένα ψαγμένο ή απλώς περίεργο κοινό δεν οφείλεται μόνο στο ότι καλύπτει από hip-hop και ηλεκτρονική μέχρι metal και beat box. Ούτε στο ότι καταγράφει τρέχουσες τάσεις χωρίς να απαξιώνει την παράδοση.

Πέρα από τη μορφή, είναι και το περιεχόμενο, τα ονόματα που έρχονται και η αξία τους: είναι ο Tony Allen, ο κρουστός του Fela Kuti και «ίσως ο καλύτερος ντράμερ» σύμφωνα με τον Μπράιαν Ινο, αλλά και ο ακάματος πειραματιστής της ηλεκτρονικής μουσικής Andy Stott. Είναι οι πολυαναμενόμενοι και φουριόζοι Horrors ή οι συνιδρυτές του grunge, Mudhoney. Οι ηγερίες της post-punk αναβίωσης Savages, καθώς και οι υπερβατικοί Liturgy, με το σπάνια γοητευτικό black metal τους. Οι Sleaford Mods κάνουν θόρυβο αναμειγνύοντας punk και hip-hop, ενώ ο Gonjasufi παραδίδει κάτι σαν το πειραγμένο μουσικό αντίστοιχο της yoga. Οι Mogwai μπορούν αν θέλουν να ισοπεδώσουν το τετράγωνο με το post-rock τους και ο Squarepusher με την acid techno του να το ανυψώσει.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΩΜΑ. Το ελληνικό – αν μπορεί να ονομαστεί έτσι – ενδιαφέρον εντοπίζεται μεταξύ άλλων στους Xylouris White (η επωνυμία προέρχεται από το λαούτο του Γιώργη Ξυλούρη και τα κρουστά του Jim White) και στους ολοένα πιο ώριμους αλλά σταθερά λυσεργικούς Acid Baby Jesus. Επίσης αγαπημένοι του ντόπιου κοινού είναι και οι ομότεχνοί τους Thee Oh Sees ή οι μεγαλειώδεις …And you will know us by the trail of dead.