Η «Μεγάλη χίμαιρα» επέστρεψε στη Σύρο

^«Δεν υπάρχει Συριανός που να μην έχει διαβάσει τη “Μεγάλη χίμαιρα” τουλάχιστον μία φορά» μου λέει ένας από τους κατοίκους του νησιού στο θέατρο Απόλλων της Ερμούπολης, καθώς περιμένουμε την έναρξη της παράστασης. «Αν περάσεις βράδυ από το κοκκινόσπιτο, θα ακούσεις γέλια της Αννούλας και κλάματα της Ρεΐζαινας». Ανάλογες ιστορίες και μύθους αφηγούνταν οι νησιώτες με το που είδαν τις αφίσες της «Μεγάλης χίμαιρας» κολλημένες στους δρόμους και στις πόρτες των καταστημάτων τους. Το έργο επέστρεψε στο νησί όπου διαδραματίζεται για τέσσερις παραστάσεις, ύστερα από την πετυχημένη διαδρομή του στο θέατρο Πορεία της Αθήνας και τη συμμετοχή του στο περσινό Φεστιβάλ Αθηνών. Μέσα σε αυτό το κλίμα η παρέα δημοσιογράφων παρακολουθήσαμε μία από τις παραστάσεις της Ερμούπολης (29/5).

«Οι κάτοικοι συνδέονται συναισθηματικά με το θέαμα και το απολαύσανε» λέει στο «ΝΣυν» ο σκηνοθέτης της παράστασης Δημήτρης Τάρλοου. «Υπήρχε συγκίνηση, ήταν ένα πολύ άρτιο θέαμα και άκουσα ότι είχαν πολύ καιρό να δουν τέτοιου είδους θέατρο όσον αφορά τις ερμηνείες αλλά και τον τρόπο που συνομίλησε ο κινηματογράφος με το θέατρο (σ.σ.: κατά τη διάρκεια της παράστασης υπάρχουν προβολές στο φόντο). Εντυπωσιάστηκαν πολύ από τον τρόπο αφήγησης».

Ως εγγονός του Καραγάτση, η στάση του απέναντι στη «Μεγάλη χίμαιρα» είχε το στοιχείο της αποστασιοποίησης. Δεν αισθάνθηκε την εμπλοκή που φαντάζονται οι περισσότεροι. «Δεν το αισθάνομαι έτσι, διότι ξέρω πολύ καλά ότι αν έχεις τέτοιου είδους εμπλοκές, την πατάς άσχημα. Επέλεξα να κρατήσω μια απόσταση, όπως κάνω πάντα. Ακόμα και τώρα δεν καταλαβαίνω γιατί πολλοί άνθρωποι συγκινούνται με την παράσταση. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να σε τρομάξει, να σε φρικάρει, να σου δημιουργήσει δέος, γιατί έχει στοιχεία αρχαίας τραγωδίας και έχει μέσα το αναπότρεπτο».

Η επιλογή του να παρουσιαστεί ως Καραγάτσης – σκηνοθέτης είναι μια ψυχαναλυτική πράξη. Ο ίδιος χρησιμοποιεί το θέατρο για τέτοιου είδους ψυχαναλυτικές πράξεις καθώς τον βοηθούν να πάει παρακάτω. «Νομίζω ότι το θέμα με τον Καραγάτση υπήρχε εντός μου. Αυτή η αίσθηση ότι ο Καραγάτσης είναι ένας τεράστιος άνθρωπος, ένας γίγαντας, συμβολικά αλλά και οπτικά. Ηταν ψηλός, ωραίος, γοητευτικός, μορφωμένος και επιτυχημένος και όλα αυτά μαζί δημιουργούν ένα ψυχαναλυτικό εμπόδιο. Αναλαμβάνοντας λοιπόν την ευθύνη να το κάνω επί σκηνής, δεν θέλησα να απομυθοποιήσω το μυθιστόρημα, ούτε να το αποδομήσω, αλλά να δηλώσω τη δική μου παρουσία μέσα από αυτόν και αυτό ψυχαναλυτικά, νομίζω, έχει μεγάλο νόημα γιατί με συμφιλίωσε με τον ίδιο τον παππού μου. Ηταν μια μεταθανάτια συμφιλίωση, όχι επειδή ο Καραγάτσης θα ήταν χαρούμενος που θα έβλεπε την παράσταση – μπορεί να ήταν, μπορεί και να μην ήταν, μπορεί να είχε παρατηρήσεις -, αλλά πιστεύω ότι αυτή η πράξη για μένα είναι μια πράξη συμφιλίωσης. Και το ίδιο πιστεύω για όλο το θέαμα, ότι ο τρόπος που καθοδηγήθηκαν οι ηθοποιοί ήταν πράξη συμφιλίωσης με το έργο του παππού μου συνολικά».