Αλάτι το κίνητρο στα άνοστα πλέι οφ

Τα πλέι οφ είναι μια διαδικασία που δεν εξιτάρει τους έλληνες οπαδούς. Το γεγονός ότι δεν προσφέρει κάποιον τίτλο και δεν ανήκει στους παραδοσιακούς θεσμούς του ελληνικού ποδοσφαίρου, καθώς αποτελεί ένα εφεύρημα τελευταίας κοπής – κυρίως για να αυξηθούν οι τηλεοπτικοί αγώνες και τα έσοδα από τις πωλήσεις εισιτηρίων -, αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και ψυχρότητα από τη μεγαλύτερη μερίδα των ελλήνων φιλάθλων. Αντιθέτως, για τις ομάδες, τους ποδοσφαιριστές, τους προπονητές και κυρίως τις διοικήσεις το κίνητρο παραμένει ιδιαίτερα υψηλό, όσο είναι δηλαδή και το προσδοκώμενο κέρδος που υπάρχει από τη συμμετοχή στα Κύπελλα Ευρώπης.

Η διάθεση και η δίψα των παικτών παίζουν τον πιο καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία των πλέι οφ, μαζί με το φορμάρισμα της εκάστοτε ομάδας κατά το εικοσαήμερο που διαρκεί το μίνι πρωτάθλημα. Ο Παναθηναϊκός συνήθως είναι ο σύλλογος που βρίσκει υψηλό κίνητρο για να κατακτήσει την πρώτη θέση στα πλέι οφ, καθώς το εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ ή ακόμη και το μακρινό όνειρο της παρουσίας στους χρυσοφόρους ομίλους μεταμορφώνουν αγωνιστικά τους Πράσινους. Κάτι που καταδεικνύουν άλλωστε και οι πέντε πρωτιές σε ισάριθμες συμμετοχές (2008, 2009, 2011, 2012, 2014). Τις δύο σεζόν που το Τριφύλλι απουσίαζε – το 2010 λόγω κατάκτησης του πρωταθλήματος και το 2013 διότι τερμάτισε στην έκτη θέση της βαθμολογίας – το καλό εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ κατέκτησε ο ΠΑΟΚ.

Τούτη η φορά πάντως μοιάζει διαφορετική καθώς τόσο το Τριφύλλι και ο Δικέφαλος όσο και οι έτεροι συμμετέχοντες Αστέρας Τρίπολης και Ατρόμητος βρίσκονται πολύ κοντά σε δυναμικότητα. Είναι από τις περιπτώσεις που η διαφορά η οποία χωρίζει τους παραδοσιακά μεγάλους του ελληνικού ποδοσφαίρου με τις νέες ανερχόμενες δυνάμεις (άλλοτε μικρομεσαίες που έδιναν μάχη για την παραμονή στην κατηγορία) έχει μειωθεί αισθητά.