[Πίσω από τη βιτρίνα] ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ: σιαμαίοι έως πότε;

Ηταν η πρώτη ρωγμή στον κυβερνητικό άξονα. Ξεκίνησε από την οργισμένη αντίδραση του Νίκου Φίλη στην αισθητική Καμμένου: τον κατηγόρησε για ψηφοθηρία με τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας και παλαιοκομματισμό. Συνεχίστηκε με την τροπολογία για το μουσουλμανικό τέμενος στον Βοτανικό. Εκεί καταγράφηκε η πρώτη ηχηρή διαφοροποίηση από τους βουλευτές των ΑΝΕΛ, που καταψήφισαν την ρύθμιση ως απαράδεκτη. Και κλιμακώθηκε με τη χλιαρή προειδοποίηση της Μαρίνας Χρυσοβελώνη: οι ΑΝΕΛ δεν προτίθενται να ψηφίσουν σκληρά, υφεσιακά μέτρα.

Η δυσαρμονία της πολιτικής συμπεριφοράς των δύο κυβερνητικών εταίρων καταγράφηκε μέχρι στιγμής στα ζητήματα χαμηλής πολιτικής: στη θρησκευτική πίστη, στο Μεταναστευτικό ή στο βραχιολάκι. Αναμένεται ίσως να εκδηλωθεί και σε άλλα κοινωνικά πεδία – εκτός εάν δούμε τον βουλευτή Νίκο Νικολόπουλο εισηγητή της κυβερνητικής πλειοψηφίας στην τροποποίηση της νομοθεσίας για το σύμφωνο συμβίωσης.

Ηταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ που έσπευσε – για πρώτη φορά – να ορίσει τις διαχωριστικές γραμμές των δύο κομμάτων στο πεδίο των συμβολισμών. Στις προηγούμενες κυβερνητικές πρωτοβουλίες, όπου το στίγμα καθόρισε ο υπουργός Αμυνας, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκδήλωσαν καμία ιδεολογική δυσανεξία. Αντίθετα, έσπευσαν να τρυπώσουν στη σέλφι του εθνολαϊκισμού, των στρατιωτικών πτήσεων και των παρελάσεων. Κάποιοι – λέγε με Μιχελογιαννάκη – πήγαν να διεισδύσουν και στο εμπόριο λειψάνων, με τις θαυματουργές τους ιδιότητες.

Ο Νίκος Φίλης έστειλε δύο παράλληλα μηνύματα, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και στους ΑΝΕΛ, όμως ο υπουργός Αμυνας δεν σήκωσε το γάντι. Προσπέρασε τη μομφή με ένα ανώδυνο tweet και συνέχισε την επικοινωνιακή στήριξη στην κυβέρνηση. Ως κυβερνητικός εταίρος, άλλωστε, ο Πάνος Καμμένος ενσαρκώνει την αντιδιαστολή της τακτικής Βενιζέλου: δεν παρεμβαίνει στη χάραξη της διαπραγματευτικής στρατηγικής, δεν συνδιαμορφώνει την πολιτική ατζέντα, δεν διεκδικεί πλάνα στο κάδρο της συγκυβέρνησης. Οι συνεδριάσεις των δικών του κομματικών οργάνων έχουν παγώσει. Εχει δομήσει μια κυβερνητική σχέση στα μέτρα του, όπου ο ίδιος και οι βουλευτές του απολαμβάνουν τη λάμψη της Εκτελεστικής Εξουσίας, μακριά από ζυμώσεις προγραμματικών συμφωνιών και συγκρούσεων. Η αντιμνημονιακή ρητορική στα χρόνια της αντιπολίτευσης ήταν που διαμόρφωσε το κράμα αυτής της ιδιότυπης πολιτικής σύμπραξης και η σχέση αυτή ενισχύθηκε στην περίοδο της σκληρής διαπραγμάτευσης, των κόκκινων γραμμών, του ανοίγματος στη Μόσχα. Ως εδώ, όλα καλά.

Ομως η κλεψύδρα του χρόνου τελειώνει και πλησιάζει η ώρα της συμφωνίας με τους δανειστές. Οσο η κυβέρνηση διαμορφώνει τη φόρμουλα ενός συμβιβασμού θα αναζητεί και τα ερείσματα που θα στηρίξουν την ψήφισή του στη Βουλή. Μπροστά στα ζητήματα των σκληρών μέτρων, της αύξησης του ΦΠΑ ή των αλλαγών στο Ασφαλιστικό και στα εργασιακά, οι παράλληλες ρωγμές από το πεδίο της χαμηλής πολιτικής μοιάζουν αόρατες.

Το ερώτημα είναι πόσο βάρος μπορεί να σηκώσει ο Καμμένος και οι βουλευτές του εάν ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράψει απώλειες στον δρόμο μέχρι τη συμφωνία.