Η Σύρος της ελληνικής τζαζ

«Ας έρθει ο κόσμος πιο κοντά. Είναι ωραίο να βλέπει τον ιδρώτα τού μουσικού την ώρα που παίζει». Η φράση του Γιώργου Τρανταλίδη – που αμέσως μετακίνησε όσους βρίσκονταν στην πλατεία του Δημαρχείου της Σύρου – περιείχε και το αδιαπραγμάτευτο αίσθημα της τζαζ: μεταξύ κοινού και καλλιτεχνών δεν υπάρχουν αποστάσεις. Ισως να ήταν μάλιστα και η καλύτερη περίληψη για τον τριήμερο εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας Τζαζ που φέτος κλείνει τέσσερα χρόνια. Παιδιά που αλώνιζαν στην πλατεία κάνοντας σκέιτ, πρώιμοι τουρίστες και εκδρομείς του τριημέρου πλησίαζαν όλο και περισσότερο όσο περνούσε η ώρα. Τα χειροκροτήματα και τα «μπράβο», με προφορά πολλές φορές, γίνονταν το απαραίτητο ηχητικό τοπίο που συμπλήρωνε τη μουσική γιορτή.

Οσον αφορά το εξωτερικό, τιμώμενη πόλη της διοργάνωσης ήταν το Παρίσι που φιλοξένησε καλλιτέχνες όπως η Ντι Ντι Μπρίτζγουοτερ, ο Τίο Κρόκερ, ο Κένι Γκάρετ κ.ά. Η Σύρος, με πείρα στη διοργάνωση καλλιτεχνικών θεσμών, έγινε για δεύτερη φορά η «οικοδέσποινα» της καθ’ ημάς διοργάνωσης. Οσοι  βρέθηκαν στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων το τριήμερο 30/4-2/5, διαπίστωσαν πως η παρουσία της αφρόκρεμας της ελληνικής τζαζ ακύρωσε τη μέχρι τώρα βεβαιότητα ότι πρόκειται για ένα είδος ελιτίστικο, μυστικό, απόμακρο και ξένο ως προς την ελληνική ιδιοσυγκρασία. Η έναρξη των εκδηλώσεων (υπό την αιγίδα της UNESCO και της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου και με την υποστήριξη του δήμου) είχε τη σφραγίδα του Andreas Polyzogopoulos Quartet (με τον Πολυζωγόπουλο στην τρομπέτα, τον Κωστή Χριστοδούλου στα πλήκτρα, τον Αντώνη Μαράτο στο μπάσο και τον Αλέξανδρο – Δράκο Κτιστάκη στα τύμπανα), το οποίο έδειξε γιατί η τζαζ στην Ελλάδα έχει μέλλον.

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ. Το επόμενο γκρουπ που ανέβηκε στη σκηνή θύμισε τους «σπόρους» που το ίδιο είχε ρίξει πριν από τρεις δεκαετίες. Η Trilogia των Γιώργου Κοντραφούρη, Γιώτη Σαμαρά και Γιώργου Τρανταλίδη (ξανά) ήταν το σχήμα που θύμισε τη δύσκολη περιπέτεια της τζαζ στη χώρα μας. Τα χιλιόμετρα που έχουν καταγράψει στις σκηνές του κόσμου αποτυπώνονταν στην άνεση με την οποία επικοινωνούσαν μεταξύ τους. «Πόσο το χαίρονται! Δεν έχουν σταματήσει να χαμογελούν όση ώρα παίζουν». Αυτές οι φράσεις ακούστηκαν πολλές φορές από όσους βρέθηκαν στην πλατεία, ανάμεσα στις απορίες των παιδιών για το όργανο που έπαιζε ο Κοντραφούρης. «Hammond» ακούστηκε τελικά. «Μοιάζει με πιάνο αλλά δεν είναι, ε;». Οι τρεις τους ανήκουν σ’ εκείνους τους μουσικούς που εξέλιξαν την ελληνική τζαζ κόντρα στο αγκυλωμένο μουσικό περιβάλλον. Αλήθεια, τι σημαίνει ελληνική τζαζ, ρωτήσαμε πολλούς από τους πρωταγωνιστές: τζαζ που δημιουργείται στην Ελλάδα ή το διεθνές ιδίωμα που δημιουργούν Ελληνες; «Εντάξει, μπορεί να μη γίναμε Νέα Υόρκη ή Παρίσι, αλλά σίγουρα έχουν περάσει οι μέρες που για να βρει κάποιος έναν δίσκο τζαζ έπρεπε να τον αναζητήσει στο Μοναστηράκι – πιθανότατα ξεχασμένο από κάποιον αμερικανό φαντάρο» απαντάει ο Θωμάς Αλβέρτης, εκπρόσωπος της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Β-jazz, εκ των διοργανωτών του International Jazz Day στην Ερμούπολη. Η επόμενη ημέρα του φεστιβάλ ανήκε στους Miranda Verouli & Desafinados, ενώ η χορευτική ομάδα Lindy Hop Athens (με DJ τη Μαριάντζελα) έκλεισε τις εκδηλώσεις με χορευτικές φιγούρες στην πλατεία και στο εστιατόριο Ελιά.

Ο ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ. Ο Αλβέρτης τονίζει στη συζήτησή μας ότι η διοργάνωση της Ερμούπολης συνεχίζει την προσπάθεια που άρχισε το 2009 με το Φεστιβάλ Τζαζ της Τήνου – το οποίο μάλιστα θα φιλοξενήσει, στις 24 Ιουλίου, τον βραζιλιάνο θρύλο Ζακ Μορελενμπάουμ. Πολλή κουβέντα, όμως, για την τζαζ. Η Σύρος δεν είναι συνδεδεμένη με τον Βαμβακάρη; «Κι όμως, ο Μάρκος ήταν από τους πρώτους αυτοσχεδιαστές και η τζαζ είναι συνώνυμο του αυτοσχεδιασμού. Εγώ νομίζω ότι ο Βαμβακάρης θα άκουγε σίγουρα τζαζ. Υπάρχει, ωστόσο, και μια τελευταία λεπτομέρεια που ενώνει τη Σύρο με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Είναι η πρώτη πόλη του νεοελληνικού κράτους που απέκτησε σύνδεση  – τηλεγραφική – με  τη Νέα Υόρκη το 1850».

INFO
Την Τετάρτη στο θέατρο Απόλλων θα απονεμηθούν τα βραβεία του 1ου Ελληνικού Τζαζ Διαγωνισμού: το πρώτο είναι 1.500 ευρώ και το δεύτερο 1.000 ευρώ