Ο μετανάστης με τη σφυρίχτρα

Στα 33 του χρόνια θωρούνταν ένας ταλαντούχος διαιτητής. Είχε πάρει το σήμα του διεθνούς και οι προοπτικές για καριέρα ανοίγονταν μπροστά του. Ωστόσο, το «μαχαίρι» που έπεσε στους πίνακες το καλοκαίρι του 2009 τον άφησε εκτός. Ετσι ο Γιάννης Σταυρίδης αποφάσισε να πάρει τον δρόμο για την ξενιτιά. Εγινε, δηλαδή, μετανάστης με μια σφυρίχτρα στο στόμα.

Το ευρύ κοινό δεν θα τον θυμάται για τις διαιτησίες του. Σίγουρα όμως λίγοι θα προσπεράσουν την επιμονή του, στοιχείο δηλαδή που τον έφθασε μέχρι τις ΗΠΑ και μάλιστα ορίστηκε να παίξει και στο σκληροτράχηλο Κόπα Λιμπερταδόρες.

Η ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ. «Με έχει φάει η ξενιτιά από το 2009 μέχρι σήμερα» αναλογίζεται ο κ. Σταυρίδης και ξετυλίγει το ημερολόγιο των αναμνήσεών του: «Ημουν από το 2004 μέχρι το 2009 στη Σούπερ Λίγκα. Εχοντας παίξει προκριματικά παιχνίδια στο Γιουρόπα και στο Τσάμπιονς Λιγκ, όχι φυσικά μεταξύ δυνατών ομάδων. Αλλά με έφαγαν οι αλλαγές στην Ομοσπονδία το καλοκαίρι του 2009, μαζί με μια φουρνιά συναδέλφων. Ο μέντοράς μου μόλις πήρα το σήμα του διεθνούς, πρώην βρετανός διαιτητής Κιθ Χάκετ, με βοήθησε και πήρα την απόφαση να διαιτητεύσω στην Κύπρο μόλις βρέθηκα εκτός ελληνικών πινάκων. Επιτρέπεται αυτό το βήμα και εκεί αγωνίστηκα για μία σεζόν, συνολικά σε 28 παιχνίδια. Εισέπραττα λιγότερα από την Ελλάδα: στην Κύπρο οι διαιτητές παίρνουν 1.200 ευρώ και στην Ελλάδα, τότε, 1.540. Παράλληλα, επειδή υπήρχε συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία, έδωσα και εκεί τέσσερα παιχνίδια».

Μετά την Κύπρο το ταξίδι περιελάμβανε πτήση υπερατλαντική. «Ενας άλλος γνωστός, ο άγγλος βοηθός Πολ Ρέτζερ, μου πρότεινε να γίνω επαγγελματίας στο MLS, στις ΗΠΑ. Με 80.000 δολάρια ετήσιες αποδοχές. Υπέγραψα. Ο μοναδικός Ευρωπαίος στην πρώτη κατηγορία στην Αμερική. Σφύριξα παιχνίδια με τον Μπέκαμ, τον Ανρί και άλλους αστέρες. Χωρίς, όμως, να τους βγάλω κάρτα».

Τον ρωτάμε αν φοβήθηκε το star system και απαντά: «Οχι, απλώς δεν έτυχε. Ηταν ήρεμοι, εκεί το επίπεδο μοιάζει διαφορετικό και ελάχιστοι ασχολούνται με τη διαιτησία. Κατά μέσο όρο στις ΗΠΑ αγωνίστηκα σε 30 ματς τον χρόνο, όχι γρήγορο ποδόσφαιρο, και βοηθά το ότι στην πλειονότητά τους οι ποδοσφαιριστές είναι άσημοι. Αγωνίστηκα και σε σπουδαία παιχνίδια στο Κόπα Λιμπερταδόρες, μέχρι και την προημιτελική φάση, όπως και σε τουρνουά της FIFA σε Χαβάη και Μπαχάμες. Αναδείχθηκα μέσα στους καλύτερους».

ΤΟ ΛΑΘΟΣ. Αν θέλουμε να σκαλίσουμε τη μνήμη, η πορεία του Γιάννη Σταυρίδη δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το 2008 δεν είδε ένα βίαιο μαρκάρισμα του Γεωργιάδη στον Καράμπελα σε ντέρμπι καυτό ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον Αρη. Ούτε κάρτα έδειξε! Το στιγμιότυπο τον κυνηγά αλλά αρνείται πως του κόστισε: «Δεν με έβγαλαν γι’ αυτό. Αλλωστε ομολόγησα μετά το λάθος, ενώ συνέβη το 2008 και εγώ βγήκα ένα καλοκαίρι μετά».

Τελευταία ερώτηση, ξεκάθαρη:

– Υπήρχε, υπάρχει παράγκα;

«Δεν γνωρίζω».

Η πορεία του συγκεκριμένου διαιτητή έχει το ενδιαφέρον της. Θα ήθελε να επιστρέψει, θέλει να προοδεύσει ο χώρος. Αλλά έχει βασικά ενδιαφέρον γιατί δείχνει πώς ένας ρέφερι, ακόμη και αν δεν είναι top class, βρίσκει διεξόδους σε άλλες χώρες.