[Κραυγές και ψίθυροι] Χάλι μπάλοι

Το Πάσχα είναι μια εαρινή συνισταμένη εθίμων. Αυτή η λοκαλιτέ που στις πρώτες μεταπολιτευτικές εποχές αγαπούσαμε να μισούμε, έχει αναβιώσει τα τελευταία χρόνια με έναν τρόπο χαρακτηριστικά επιθετικό. Η οικονομική κρίση καλλιέργησε την εθνική εσωστρέφεια που άνοιξε τον δρόμο στο «κουλέρ λοκάλ, αξία ανεκτίμητη». Και η διατήρηση των εθίμων καλό πράγμα είναι. Η μεταποίησή τους όμως για να κουμπώνουν με όλα τα «κοστούμια» μπορεί να εκπέσει σε θλιβερή, έως εξοργιστική γραφικότητα.

Σε αυτό το πνεύμα, τα μέλη της Ομοσπονδίας Κερκυραϊκών Συλλόγων Αττικής το Μ. Σάββατο πετούσαν από τα παράθυρα του Συλλόγου τους πήλινα κανάτια στην Πλατεία Βάθη μεταφέροντας στην Αθήνα το έθιμο των μπότηδων. Δεν ξέρω τι νόημα έχει αυτό το ωραιότατο έθιμο απογυμνωμένο από την εντοπιότητά του, όταν αναβιώνει σε μια υποβαθμισμένη περιοχή έτσι ώστε να παραπέμπει σε μια θλιβερή εκδοχή της «Θείας απ’ το Σικάγο». Και αν αυτό έχει να κάνει με τη νοσταλγία των συμπαθών Κερκυραίων για τον τόπο τους, η πρόσκληση από μπαρ στην Πλατεία Καρύτση για «ποτά και μουσικές αφιερωμένα στη Μ. Παρασκευή και την απώλεια Ερωτικού Σώματος», κόλλυβα από τα «χεράκια» κάποιας κυρίας και λικέρ μαστίχας έχει να κάνει με το θράσος  νεοαστικών «φυλών» που νομίζουν ότι μπορούν να βάλουν χέρι στα πάντα. Κατά τα άλλα, κοσμική κυρία κυκλοφορούσε στη Μύκονο ανήμερα το Πάσχα ντυμένη με την εθνική φορεσιά της Μακεδονίας ενώ οι περισσότεροι θεσμοφύλακες της ελληνικότητας επιδόθηκαν, στον γνωστό «πασχαλινό χορό», συνδυασμό τσιφτετελιού, καλαματιανού, μπάλου, σέικ και χάλι-γκάλι.