[Στην ανάπαυλα] Στα δύο υπουργεία το ένα δώρο

Σαν τη Μαρίνα που βάζει, κι όλο βάζει, τα φορεματάκια της τα κεντημένα με λουλουδάκια μπας και τα δει η άνοιξη και καταδεχθεί να μας έρθει, έτσι κι εμείς πρέπει να λέμε ότι το ντουέτο ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι κυβέρνηση, μπας και μας κυβερνήσει.

Ετσι εκβιάζονται τα πράγματα. Μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Ας βάλουμε κι εμείς το χεράκι μας.

Και για να βάλουμε και τα πράγματα στη θέση τους, ας λέμε και το σωστό.

Οχι «πρώτη φορά Αριστερά», αλλά «πρώτη φορά Αριστερά με Ακρα Δεξιά».

Κι ακόμα καλύτερα, για να είμαστε πολιτικά ορθοί, όχι κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αλλά συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ.

Είναι αυτό το τρισυπόστατο που χαρακτηρίζει καλύτερα το όλον σχήμα.

Ενα περίεργο, δε, της (δυσ)λειτουργίας αυτής της τριάδος είναι το ότι ενώ διαφωνούν στα πάντα, κι ο καθείς στις ανακοινώσεις τους άλλου παπά ευαγγέλιο και άλλο μπαϊράκι, επιμένουν ότι συμφωνούν.

Είναι κι αυτό ένα δείγμα πλήρους άρνησης της πραγματικότητας.

Εχει κάτι το ποιητικό. Ενα «ζωτικό ψεύδος», για να θυμηθούμε τον Ιψεν.

Ή, αν θέλουμε να πάμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, κάτι από τον Τενεσί Ουίλιαμς.

Ναι. Ας το παραδεχθούμε. Η κυβέρνηση είναι μια Μπλανς Ντιμπουά που μισοζαλισμένη, μέσα απ’ τον θολωμένο της κόσμο, ψιθυρίζει: «Δεν θέλω ρεαλισμό. Θέλω μαγεία».

Συμφωνώ. Μόνο με τα μάγια θα σωθούμε.

Η μόνη λύση είναι το μαγιολίκι.

«Αμπρα – κατάμπρα

τσίγκινι – μίγκινι

και άγιος Αντώνιος,

Αμήν».

Και ώωωωωπ, πάει το Μνημόνιο. Οπου φύγει φύγει.

Και δεν μπορείς να πεις και τίποτα, γιατί έχει τράβηξη το πράμα. Εχει οπαδούς. Αν δεις τις μετρήσεις, οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Ορδές. Ορδές.

Βέβαια με ορδές δεν βάφονται αβγά, που έλεγε η γιαγιά μου, αλλά αυτές είναι παλιές ιδέες, προλήψεις και δεισιδαιμονίες.

Εδώ έχουμε φρέσκες ιδέες, ολοκαίνουργιες.

Με ορδές βάφονται και παραβάφονται αβγά. Ενίοτε δε βάφονται και μαύρα. Κι άραχλα.

Κατά τ’ άλλα, απορώ πώς ολόκληρος κύριος Πάνος και (κατα)Καμμένος δεν έβγαλε μιλιά, τσιχ, όταν του έγινε γνωστό ότι βεβήλωσαν τον Αγνωστο Στρατιώτη του, κι άφησε τον πρώην σύντροφό του Σαμαρά να βγάλει το φίδι από την τρύπα και να πει ότι «με τις καταλήψεις στα εθνικά μνημεία και στα πανεπιστήμια θίγονται τα ιερά και τα όσια». Πού πα’ ρε Καραμήτροοοοοο;

Ασ’ το καλύτερα. Το χει πιάσει το τροπάρι ο Ανθιμος.

Κατά τα άλλα, έγινε η συγχώνευση του υπουργείου Δημόσιας Τάξης με το Δικαιοσύνης (για να λέμε τα σύκα σύκα, έβαλε το Τάξεως κάτω απ’ το Δικαιοσύνης), η κυρία Βίκυ Σταμάτη απέδρασε από το Δρομοκαΐτειο (δεν την άφηναν να βγει με κατ’ οίκον περιορισμό να είναι κοντά στο ανήλικο παιδί της γιατί υπήρχε φόβος να επαναλάβει το έγκλημά της, δηλαδή να ξαναγνωρίσει τον Τσοχατζόπουλο και να ξαναπαντρευτούνε στο Φορ Σίζον), και μια μαθήτρια νοσοκόμα έβγαλε έναν σουγιά στην τάξη κι άρχισε να μαχαιρώνει συμμαθήτριες. Τρεις τον αριθμόν.

Τι να κάνω κι εγώ; Σαν τη Μαρίνα που βάζει λουλουδάκια στα φουστάνια για να τη δει η άνοιξη να στέρξει, βάζω τραγούδια και χορούς στο γιου τιουμπ μπας και τ ακούσει:

«Να στήσει ο έρωτας χορό

Με τον ξανθόν Απρίλη».