Ανθρακες η κληρονομιά

Η λέξη κληρονομιά συνοδεύει κάθε μεγάλη διοργάνωση, κυρίως Ολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια Κύπελλα, για να αιτιολογήσει το κόστος και τη χρησιμότητα των φαραωνικών σταδίων. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι τελείως διαφορετική για τις χώρες που δεν είχαν προβλέψει για τη χρήση αυτών των σταδίων μετά το τέλος των διοργανώσεων.

Μετά την Αθήνα 2004 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 στη Νότια Αφρική ήρθε η σειρά της Βραζιλίας να διαπιστώσει ότι τουλάχιστον έξι από τα 12 μεγάλα στάδια που κατασκεύασε μετατράπηκαν σε «λευκούς ελέφαντες» τους οποίους δεν μπορεί να συντηρήσει.

Σε μίτινγκ της FIFA στη Ζυρίχη τον προηγούμενο μήνα ο βραζιλιάνος δημοσιογράφος Ζαμίλ Σαντ ρώτησε αξιωματούχο της διεθνούς ομοσπονδίας «τι θα γίνει με τα άδεια στάδια».

«Αυτό είναι πρόβλημα της Βραζιλίας, όχι ποδοσφαιρικό» του απάντησε εκείνος.

Η κληρονομιά του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν είναι αυτή που φαντάζονταν οι Βραζιλιάνοι, αν και πολλοί είχαν δώσει μια πρώτη ιδέα για το τι πρόκειται να συμβεί.

Μαύρη τρύπα. Το σημείο αναφοράς της σπατάλης και της κακοδιαχείρισης που μετατράπηκε σε μια τοξική κληρονομιά, την οποία πλέον δεν τη θέλει κανείς, είναι το Εθνικό Στάδιο Μανέ Γκαρίντσα, στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας, την Μπραζίλια. Οι Βραζιλιάνοι κατασκεύασαν ένα στάδιο που ξεπέρασε σε κόστος τα 820 εκατ. ευρώ σε μια πόλη που οι ποδοσφαιρικές τους ομάδες αγωνίζονται στην τέταρτη κατηγορία! Αποτέλεσμα, μετά τους αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν έχει φιλοξενηθεί ούτε ένα επίσημο παιχνίδι, ενώ τα μέχρι τώρα λειτουργικά του έξοδα που επιβαρύνουν την πόλη είναι 1,78 εκατ. ευρώ.

Ο εκπρόσωπος της τοπικής ομάδας Μπραζιλιένσε Τιάγκο Ενρίκε λέει ότι αν προστεθεί ο αριθμός των φιλάθλων που παρακολούθησαν και τα 80 παιχνίδια όλων των ομάδων της περιοχής δεν θα καταφέρουν να γεμίσουν το χωρητικότητας 72.000 θέσεων στάδιο.

Οι τοπικές ομάδες όχι μόνο δεν απέκτησαν γήπεδο αλλά έχασαν και το παλιό Μανέ Γκαρίντσα στο οποίο έπαιζαν δωρεάν. Τα έξοδα του νέου σταδίου για έναν αγώνα είναι 85.000 ευρώ, όταν σε ένα τοπικό ντέρμπι οι εισπράξεις δεν ξεπερνούν τις 6.800 ευρώ.

Για να εξοικονομήσει πόρους η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε να μετακομίσουν στο Μανέ Γκαρίντσα 400 δημόσιοι υπάλληλοι προκειμένου να κερδίσει 2,7 εκατ. ευρώ από ενοίκια. Επίσης το πάρκινγκ του σταδίου μετατράπηκε σε αμαξοστάσιο λεωφορείων.

Στο Μανάους. Τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζει και η πρωτεύουσα του Αμαζονίου, το Μανάους. Ο μέσος όρος των εισιτηρίων στην Αρένα Αμαζονία είναι (κρατηθείτε) 659 σε ένα γήπεδο 44.000 θέσεων. Από το τέλος του Μουντιάλ μέχρι σήμερα η Αρένα έχει κοστίσει στην πόλη 765.000 ευρώ.

Στην Κουιάμπα η Αρένα Παντανάλ έκλεισε επειγόντως έναν χρόνο μετά τα εγκαίνιά της γιατί παρατηρήθηκαν ρωγμές στη στέγη, οι ανελκυστήρες δεν λειτουργούν και το σύστημα εξαερισμού έχει χαλάσει.

Η εταιρεία OAS που έχει στην ιδιοκτησία της την Αρένα Ντούνας στο Νατάλ και το 50% του Φόντε Νόβα στο Σαλβαντόρ εμπλέκεται σε σκάνδαλο διαφθοράς και λόγω έλλειψης ρευστότητας πουλάει τα γήπεδα.

Ο βραζιλιάνος δημοσιογράφος Ζούκα Κφούρι υποστηρίζει ότι για την κατάσταση αυτήν υπεύθυνη είναι η Βραζιλία γιατί ήθελε να διοργανώσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στο στυλ της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, χτίζοντας 12 στάδια όταν η FIFA απαιτούσε το λιγότερο 8.

Το Μαρακανά
Ακόμη και το φημισμένο Μαρακανά αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα, αφού για να συντηρηθεί θα πρέπει να προσέρχονται στα παιχνίδια τουλάχιστον 30.000 φίλαθλοι, ενώ ο μέσος όρος είναι μόλις 3.600, με εξαίρεση τα παιχνίδια της Φλαμένγκο που προσελκύουν 16.000.