[Κραυγές και ψίθυροι] Η ασθένεια της φήμης

Είναι πολύ πλούσια και πολύ αδύνατη. Αναφέρομαι στην Αντζελίνα Τζολί που στη ρήση της βαρόνης Ρότσιλντ, ότι ποτέ μια γυναίκα δεν θα είναι τόσο πλούσια και τόσο αδύνατη όσο θα ήθελε, μοιάζει να προσθέτει: «Και τόσο διάσημη!».

Η πιο γνωστή, μετά τη Μαντόνα, γυναίκα στον πλανήτη, σύμφωνα με ιντερνετικές μετρήσεις – όχι αξιόπιστες αλλά ενδεικτικές -, φαίνεται να έχει εξάρτηση από τη δημοσιότητα αντίστοιχη με αυτήν της βασίλισσας της ποπ. Εκτοξεύτηκαν και στρογγυλοκάθησαν αμφότερες στην κορυφή των σελέμπριτι για ασήμαντη αιτία αλλά με πολύ εντυπωσιακές αφορμές. Σιωπή, το ταλέντο κοιμάται αλλά η δημόσια εικόνα φωνάζει εκκωφαντικά παίζοντας έναν καλοσχεδιασμένο ρόλο, αποτύπωμα της κάθε εποχής. Η Μαντόνα, στα χρόνια του νεοπουριτανισμού που ακολούθησε το ΑIDS, ανέδειξε μια εικονική σεξουαλικότητα που άρχιζε στους κορσέδες και τελείωνε σε πιτσιρικάδες εραστές. Η Αντζελίνα κατέβηκε γρήγορα από το τρένο των «ατίθασων νιάτων» για να επιβιβαστεί, με α λα Λάρα Κροφτ σάλτο, στο άρμα της πολιτικής ορθότητας.

Σίγουρα, με τον ακτιβισμό στον οποίο επένδυσε την ευαισθησία της για τον Τρίτο Κόσμο ανακουφίστηκαν αρκετοί άνθρωποι και, τουλάχιστον, σώθηκαν τα παιδιά που υιοθέτησε. Ο εδώ και δύο χρόνια ρόλος της όμως ως η «πιο διάσημη υποψήφια καρκινοπαθής του κόσμου», ύστερα μάλιστα από τη νέα επιστολή της για την αφαίρεση των ωοθηκών της, νομίζω ότι προσβάλλει την ιατρική κοινότητα. Γιατί αν περιμένουμε να ενημερωθούμε από την Τζολί για τον κληρονομικό καρκίνο, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ενημέρωσης. Ασε που έχω μπερδευτεί. Η δημοσιότητα βοηθά στην πρόληψη της αρρώστιας ή η πρόληψη της αρρώστιας βοηθά στη δημοσιότητα;