[Κραυγές και ψίθυροι] Ξένοι και «ξένοι»

Προχθές, παρά την ολομέλεια στη Βουλή, μια σημαντική πολιτική πράξη συντελέστηκε στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Εκεί που η ταινία του Γιάννη Κούτρα «Xenia» – με κεντρικούς ήρωες δύο παιδιά από την Αλβανία που αναζητούν τον έλληνα πατέρα τους – σάρωσε στις μεγάλες κατηγορίες. Ο σκηνοθέτης, ο σεναριογράφος και οι παραγωγοί της ταινίας όμως αρνήθηκαν να τα παραλάβουν. Και όσο και αν οι συμβολισμοί συχνά θολώνουν την ουσία, τούτος εδώ στήθηκε με κινηματογραφική ακρίβεια, λογική και ευαισθησία.

Τέσσερα παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα αλλά δεν έχουν την ελληνική ιθαγένεια ανέβηκαν στη σκηνή να κάνουν την απονομή. Απονομή χωρίς παραλήπτη, αφού οι συντελεστές δήλωσαν ότι θα πάρουν τα βραβεία τους όταν περάσει ο νόμος που θα δίνει το δικαίωμα σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους όχι μόνο να αποφασίζουν για το μέλλον της χώρας στην οποία γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν, ζουν, εργάζονται και θεωρούν πατρίδα τους, αλλά και να μην κοιμούνται με τον υπαρξιακό φόβο ότι το επόμενο πρωί θα πρέπει να την εγκαταλείψουν. Ενας νόμος που δεν ψηφίζεται επί 20 χρόνια αφού κανένας πολιτικός δεν αντιστάθηκε στην εθνικιστική εσωστρέφεια των ακραίων.

Με την ελπίδα ότι η νυν υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασία Χριστοδουλοπούλου δεν χρειαζόταν την εξαιρετική πράξη του κ. Κούτρα για να προχωρήσει το νομοσχέδιο, μου έρχεται στον νου ένα άλλο βραβείο. Του αρχαίου δράματος που δόθηκε στον Σάκη Ρουβά. Και σκέφτομαι πόσο ξένος είναι ο κ. Ρουβάς στο θέατρο σε σχέση με αυτά τα παιδιά που θεωρούνται «ξένα» στην Ελλάδα.