Γιώργος Κλεφτογιώργος: Στίχοι για λαϊκούς συνθέτες

Η Ευαγγελία Κρανιώτη μπαρκάρισε 12 φορές με πλοία φορτηγά για να καταγράψει τους εφήμερους έρωτες των ελλήνων ναυτικών. Οι ιστορίες τους έγιναν το ντοκιμαντέρ «Erotica exotica etc.» το οποίο παρουσίασε πρόσφατα στο 17ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Κάποια στιγμή ρωτήθηκε αν ένιωσε ποτέ φόβο μέσα στη θάλασσα ανάμεσα σε τόσους άντρες – αρκετοί από αυτούς με σκοτεινό παρελθόν: «Μα τι λέτε; Για μένα ήταν παιδική χαρά».

Γιατί αυτή η αδόκιμη αρχή για έναν στιχουργό; Επειδή ο Γιώργος Κλεφτογιώργος που βρισκόταν ανάμεσα στο κοινό έβλεπε μπροστά του την «πρωταγωνίστρια» του δικού του «Φορτηγού», το οποίο τραγούδησε ο Σωκράτης Μάλαμας («Της καταιγίδας τα νερά είχα / για παιδική χαρά»). «Αισθάνθηκα ότι τελικά οι ιστορίες των στίχων “μας” έχουν πάντα χώρο και χρόνο μακριά από μας. Είναι ιστορίες που έχουν συμβεί και φτάνουν σε μας με τρόπο περίεργο. Αυτή είναι και η μαγεία και η γοητεία αυτή της δουλειάς». Και αυτό είναι ένα από τα 320 περίπου τραγούδια που αποτυπώνουν τη στιχουργική του δραστηριότητα και έχουν τραγουδηθεί, μεταξύ άλλων, από τον Στράτο Διονυσίου, τον Γιώργο Νταλάρα, την Αλκηστη Πρωτοψάλτη, την Ελένη Βιτάλη, τον Βασίλη Καρρά και τον Σωκράτη Μάλαμα (στον τελευταίο του δίσκο «Χάρτης» ο Γιώργος Κλεφτογιώργος υπογράφει εννέα τραγούδια).

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ. Γράφει, λέει, επειδή έτσι βρίσκει τρόπο ν’ αποτυπώσει την αμφισβήτησή του, τα ερωτήματά του και τις προσωπικές του αγωνίες. Τη φωτιά για το γράψιμο την ξύπνησαν πριν από χρόνια οι ποιητές: «Στο σπίτι μου, ένα χωριό κοντά στην Αμφιλοχία της Αιτωλοακαρνανίας, υπήρχαν πάντα βιβλία ποίησης, αν και οι γονείς μου ήταν καπνεργάτες. Ηταν πολύ σπουδαίο δώρο αυτό που μου έκαναν». Ισως τότε να μην μπορούσε να φανταστεί ότι σε λίγο καιρό θα δημιουργούσε τους δικούς του κόσμους μέσα στα τετράστιχά του και μάλιστα με τρόπο που να αφορούν πολύ κόσμο. Το κομμάτι «Να κοιμηθούμε αγκαλιά» που έχει ερμηνεύσει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου – αγαπημένος φίλος του – ψηφίστηκε ως το καλύτερο τραγούδι το 2007 από ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ελλάδας αλλά και του απόδημου Ελληνισμού.

Πριν από περίπου 30 χρόνια, εξάλλου, στην πλατεία του Αγρινίου ο Γιώργος Κλεφτογιώργος είδε μπροστά του τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Τρέχει κοντά του, τον σταματάει, τον χαιρετάει και του δείχνει τους στίχους του. «Τους διαβάζει και με συμβουλεύει να πάω στην εκπομπή “Να η ευκαιρία”. Δεν το έκανα, δεν ξέρω γιατί». Οι στίχοι του βρήκαν τον δρόμο της μελοποίησης μέσα από τη σύνθεση του Χρήστου Νικολόπουλου: «Είχα γράψει το “Είναι ο ντουνιάς παράλογος”, το είχε πάει πρώτα στον Σταύρο Κουγιουμτζή, αλλά τελικά έβαλε μουσική ο Χρήστος και το τραγούδησε ο Νταλάρας». Η διαδρομή της στιχουργικής του τεχνικής συνάντησε τη μελοποίηση όμως και άλλων σπουδαίων συνθετών, ανάμεσα στους οποίους ο Γιάννης Σπανός, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο Νίκος Κυπουργός, ο αείμνηστος Αντώνης Βαρδής, ο Λάκης Παπαδόπουλος. Κάτι για το τέλος, κ. Κλεφτογιώργο; «Δεν μπορώ να πάρω παραγγελίες. Γράφω μόνο για μένα και αν οι στίχοι μου βρουν κάποιον για να τους τραγουδήσει, έχει καλώς. Ούτε βέβαια γράφω βάζοντας λέξεις “πολιτικές”. Ενα τραγούδι μπορεί να κλείνει την ατμόσφαιρα και της εποχής του μέσα από εικόνες που αφορούν την καθημερινότητά μας. Οπως είπε και ο Μάνος Ελευθερίου, “τα τραγούδια θέλουν αίμα”».