[Κραυγές και ψίθυροι] Φρουροί

Είχα πάντα ένα θέμα με τις παρελάσεις. Μου φαίνονταν πομπώδεις διελεύσεις αμηχανίας και δεν ήθελα να συμμετέχω ούτε ως θεατής. Οσο ήμουν κοντή τη γλίτωνα. Οταν έριξα την κοιλιά σε μπόι, κάθε τέλος Οκτωβρίου και Μαρτίου φρόντιζα να ασθενήσω. Εχοντας εκ γενετής την παρόρμηση της σάτιρας και του αυτοσαρκασμού, η μόνη παρέλαση που έκανα ήταν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου με ένα σουρωτήρι στο κεφάλι και μία κουτάλα αντί για σπαθί, τραγουδώντας και παρωδώντας: «Περνάει ο στρατός της Ελλάδος φουρό». Το συγκεκριμένο εμβατήριο μου έμοιαζε πάντα με φανφάρα.

Χθες το ξανάκουγα. Και ανακάλεσα εντός μου τους πραγματικούς φρουρούς αυτής της χώρας. Που δεν είναι, για παράδειγμα, απλώς ο Σωκράτης αλλά οι Βραζιλιάνοι στις φαβέλες που, σήμερα, βαφτίζουν τα παιδιά τους Σόκρατες. Ο λόρδος Μπάιρον αλλά και η Λιζελότ Λεονίν, η 22χρονη Νορβηγίδα που το 1962 για να θαυμάσει καλύτερα τον Παρθενώνα έκανε πίσω, έπεσε από τον βράχο και σκοτώθηκε. Ο Σκύθας στον «Ορέστη» του Ευριπίδη που όταν τον ρωτούν αν θέλει να είναι δούλος ή ελεύθερος, απαντά: «Ανθρωπος!». Είναι ο «καρχαρίας που πιλοτάρει» του Καββαδία. Ο συμπατριώτης μου Συριανός, πρώτος μετανάστης απ’ όλον τον κόσμο, στην Αυστραλία. Η νοικοκυρεμένη και απαστράπτουσα φτώχεια των σμυρνιών προσφύγων. Ο Τσιτσάνης όχι μόνο με το μπουζούκι αλλά και «με ένα μικρό βιολί». Το ορφανό ξυπόλητο αγόρι από το χωριό του πατέρα μου στην Πάρο που σήμερα είναι καθηγητής πανεπιστημίου στην Αμερική. Και νιώθω τυχερή – όχι υπερήφανη! – που με φρουρούν κάτι τέτοια και όχι ο στρατός.