«Οπως και η περσινή χρονιά, έτσι και το 2015 θα είναι φριχτό για την Αριστερά, που πέφτει εκ νέου θύμα της ψήφου διαμαρτυρίας» λέει στη «Μοντ» ο πολιτολόγος Ζεράρ λε Γκαλ. Οσο για τη Δεξιά, αυτή αύξησε μεν τα ποσοστά της την Κυριακή κατά 6% σε σύγκριση με το 2011 αλλά κατά μόλις 1% σε σύγκριση με το 2004 – μια ελάχιστα λαμπρή εκλογική νίκη που θα μεταφραστεί ωστόσο σε μια πραγματική εδαφική κυριαρχία, άρα μια αδιαφιλονίκητη πολιτική νίκη.
Για τον γάλλο πολιτολόγο, πάντως, ο πρωταγωνιστής την ερχόμενη διετία, έως τις προεδρικές εκλογές του 2017, θα είναι το Εθνικό Μέτωπο. «Η εμβέλεια της διπλής του νίκης στις ευρωεκλογές και τις νομαρχιακές εκλογές είναι μεγάλη» επισημαίνει. «Καταρχήν, διότι το εκλογικό φαινόμενο είναι συμφασικό με τις γενικές τάσεις στη γαλλική κοινωνία όπως και αλλού στην Ευρώπη· κι έπειτα, επειδή το Εθνικό Μέτωπο θα βαρύνει ολοένα και περισσότερο στην εθνική ιδεολογική συζήτηση μέσω της εθνικοποίησης του εκλογικού του σώματος καθώς και της εδραίωσής του στην τοπική αυτοδιοίκηση».
Ο πολιτολόγος Ντομινίκ Ρεϊνιέ έχει διαφορετική άποψη. «Η θριαμβευτική πορεία της Μαρίν Λεπέν διακόπηκε» λέει στη «Ρεπούμπλικα». Ειδικός στον λαϊκισμό και με γνώση της διαδρομής της γαλλικής Ακροδεξιάς, ο Ρεϊνιέ επιμένει ότι «η ηγέτις του Εθνικού Μετώπου δεν μπορεί να παρουσιάσει την εκλογική επίδοση του κόμματός της όπως θέλει, το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό».
Αναγνωρίζει ότι σε απόλυτους αριθμούς αυτή είναι η καλύτερη επίδοση που έχει πετύχει ποτέ το FN σε περιφερειακές εκλογές. Οπως προσθέτει, όμως, συνολικά το αποτέλεσμα συνιστά πισωγύρισμα. Ενας από τους λόγους, σύμφωνα με τον γάλλο αναλυτή, είναι ότι οι δυνητικοί ψηφοφόροι της Λεπέν έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν κάποια πράγματα. «Από την περίπτωση Τσίπρα στην Ελλάδα αποδεικνύεται ότι όταν ένα αντισυστημικό κόμμα κερδίζει τις εκλογές, δεν μπορεί να κυβερνήσει μετά. Η αντιευρωπαϊκή ρητορική εξαφανίζεται μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα. Η αίσθηση που αρχίζει να διαμορφώνεται σε κάποιους ψηφοφόρους είναι ότι η ψήφος στο Εθνικό Μέτωπο είναι μια χαμένη ψήφος».