ΩΡΑ ΓΙΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ

Η συμφωνία που επετεύχθη στην πολυμερή συνάντηση των Βρυξελλών μάς ξαναφέρνει στην 20ή Φεβρουαρίου: η Ελλάδα οφείλει να παρουσιάσει μέτρα – τα οποία, εφόσον εγκριθούν από το Eurogroup, θα ανοίξουν ξανά τους κρουνούς της χρηματοδότησης. 
Η Ελλάδα έχει χάσει ήδη έναν μήνα – πράγμα που ενέτεινε την αβεβαιότητα και επέτεινε την ασφυξία στην αγορά. Η κυβέρνηση απώλεσε πολιτικό κεφάλαιο προσπαθώντας να διαχειριστεί επικοινωνιακά την αρχική συμφωνία με τους εταίρους, ώστε να περάσει το μήνυμα – κυρίως προς την εσωκομματική της αντιπολίτευση – ότι δεν πρόκειται να λάβει υφεσιακά μέτρα. 
Το αποτέλεσμα – πέρα από την απώλεια του χρόνου – ήταν και η απώλεια της απαραίτητης εμπιστοσύνης από την πλευρά των δανειστών: όταν μία κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως αντιπολίτευση, οι δίαυλοι της επικοινωνίας ατονούν. 
Σε κάθε περίπτωση οι εταίροι έδειξαν με τη στάση τους στην πολυμερή συνάντηση ότι – παρά την κυριαρχία των σκληρών φωνών το τελευταίο διάστημα – δεν επιδιώκουν την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Μάλιστα είναι πλέον διατεθειμένοι να δώσουν σημαντικό ποσοστό ευελιξίας στην κυβέρνηση ως προς τα μέτρα που θα προτείνει – κάτι που αποτελεί σημαντική επιτυχία της ελληνικής πλευράς. 
Απομένει ωστόσο το δυσκολότερο μέρος – που δεν είναι άλλο από τη συγκρότηση της «ελληνικής λίστας», η έγκρισή της από το Eurogroup και, κυρίως, η έγκρισή της από τη Βουλή. Η κυβέρνηση οφείλει να διασφαλίσει την ευρύτερη δυνατή συναίνεση σε αυτό το στάδιο, κυρίως για να αντιμετωπίσει τις αντίθετες φωνές στο εσωτερικό της. 
Κρίσιμος είναι και ο ρόλος της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος: η πολιτική αντιπαράθεση δεν μπορεί να εξαντλείται στις εύκολες κατηγορίες ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί τη χώρα σε νέο Μνημόνιο» – όταν η προηγούμενη κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να κλείσει μέσα σε ένα οκτάμηνο την τελευταία αξιολόγηση. Ηλθε η ώρα να αντιληφθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις τον ρόλο τους και να σταματήσουν να πατούν το φρένο στην Ελλάδα!