[Κραυγές και ψίθυροι] Δάχτυλα κυρίων

Μόλις την περασμένη Παρασκευή ήταν η φωτογραφία με τα γκλισάντο του στο πιάνο που έκανε διαδικτυακά τον γύρο της Ευρώπης ρίχνοντας λάδι στη φωτιά του πολέμου ανάμεσα σε βαρουφολάτρες και βαρουφοκλάστες. Εδώ και λίγες ημέρες έχει αναδειχθεί σε μείζον θέμα εξωτερικής πολιτικής το μεσαίο δάχτυλο του υπουργού Οικονομικών – διασημότερο πλέον και από εκείνο το περίφημο του θείου Σαμ – και αν το πανωσήκωμά του ήταν αυθεντικό ή προϊόν μοντάζ. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά εδώ και μία εβδομάδα ασχολούμαστε με τα ακροδάχτυλα του κυρίου Βαρουφάκη.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι με τι ασχολούμαστε εμείς. Ούτε καν αν έγινε όντως η χειρονομία. Το πρόβλημα είναι ο χρόνος και η φαιά ουσία που επένδυσε ο υπουργός Οικονομικών για να ανοίξει προσωπική διαδικτυακή συνομιλία με τον παρουσιαστή της σατιρικής εκπομπής όπου προβλήθηκε το επίμαχο βίντεο. Η αρχική διάψευση, η παραδοχή, η διάψευση της διάψευσης, το μοντάζ που δεν έγινε, η συγγνώμη για το μοντάζ που δεν έγινε και στη σούμα ένα κακό και άνευ λόγου θέατρο του παραλόγου στη χώρα που υπερηφανευόμαστε ότι θεμελίωσε τη λογική. Δηλαδή, αν το δούμε σε αντιστοιχία, είναι σαν να ανοίγει ψιλή κουβέντα ο Σόιμπλε με τον Μπαλούρδο επειδή τον σατίρισε στην «Ελληνοφρένεια».

«Οταν εκείνος έδειχνε το φεγγάρι οι άλλοι έβλεπαν το δάχτυλο» επανέλαβε το κλισέ νεαρή φίλη. Το θέμα είναι πως τούτες τις μέρες δεν υπάρχει καν φεγγάρι οπότε, θέλεις δεν θέλεις, το δάχτυλο βλέπεις. Αδιέξοδο!