[Ενστάσεις] Οι βάνδαλοι της πόλης

Ο αυταρχικός τρόπος με τον οποίο δήθεν καλλιτέχνες του γκραφίτι ήθελαν να αλλάξουν την όψη του Πολυτεχνείου που, σύμφωνα και με τον τεχνοκρίτη υπουργό Πολιτισμού Νίκο Γ. Ξυδάκη, «η σκοτεινιά του αναδύεται από το ζοφερό μικροκλίμα της περιοχής», ήταν η αρχή. Στο όνομα «της δικής τους τέχνης», ομάδες αυταρχικών νάρκισσων αποφάσισαν ότι πρέπει να καταστρέψουν με λαδομπογιά το νεοκλασικό κτίριο του Καυταντζόγλου – μάλιστα τις επόμενες ημέρες, όταν άρχισαν οι εργασίες καθαρισμού, διοργανώθηκε χάπενινγκ που πλαισιώθηκε από μια «ινσταλέισον» (με την καλή έννοια, την καλλιτεχνική) της βίας. Για να αποδειχθεί ότι το μόνο μήνυμα που υπέκρυπτε το «έργο τέχνης» του «ζοφερού μικροκλίματος» ήταν η επιθυμία επιβολής των δημιουργών του και των φίλων τους σε ένα γκέτο ανομίας και ασχήμιας.

Την ίδια επιθυμία επιβολής έδειξαν και οι καταληψίες της Νομικής, οι οποίοι βανδάλισαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Χθες κυκλοφόρησαν φωτογραφίες. Στο άγαλμα του Γρηγορίου Ξενοπούλου προστέθηκε ένα «χιτλερικό» μουστάκι, ο Κωστής Παλαμάς του Βάσου Φαληρέα βάφτηκε μαύρος με σπρέι και αποκεφαλίστηκε το άγαλμα της (ηθοποιού) Κυβέλης – ίσως επειδή υπήρξε σύζυγος του Γεωργίου Παπανδρέου. Ο αυταρχισμός τους δεν είναι σταλινικής εμπνεύσεως. Οι νέοι βάνδαλοι της Αθήνας δρουν όπως οι τζιχαντιστές. Τα όποια στρώματα αρχιτεκτονικής ιστορίας υπάρχουν δημοσίως είναι χρήσιμα μόνο ως επιφάνειες πάνω στις οποίες αυτοί θα βάλουν την τελευταία μουντζούρα. Αυτού του τύπου η δράση ρήμαξε την πόλη από το 2008 και μετά. Με αποκορύφωμα τους εμπρησμούς του Φεβρουαρίου 2011, οπότε κάηκε και ο κινηματογράφος Αττικόν.

Οι πράξεις αυτές, και άλλες, ακόμα κι αν όσοι τις διαπράττουν επικαλούνται πολιτικά επιχειρήματα είτε τον καλλιτεχνικό μεταμοντερνισμό, δεν είναι προϊόν της κρίσης. Είναι προϊόν αδυναμίας αστυνόμευσης της πόλης. Ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Γιάννης Πανούσης έχει ευθύνες όσο η παραβατικότητα δεν αποτρέπεται. Και ακόμα μεγαλύτερες όταν χαϊδεύει τους βανδάλους με τις καλλιτεχνικές φιλοδοξίες.