«Δεν μπαίνουμε εύκολα στη θέση του άλλου»

Η εικόνα που ο μικρόκοσμος του παρισινού γκέτο έχει φτιάξει για τη Λίλα δεν είναι καθόλου κολακευτική. Είναι ένας «άγγελος με γλώσσα πόρνης», ψιθυρίζουν, ένα κορίτσι με σεξουαλικές εμμονές, χωρίς ίχνος συναισθήματος. Η έφηβη Λίλα όμως, παρά τον ακραίο, προκλητικό, πορνογραφικό λόγο της που μοιάζει σαν «να πληγώνει τα χείλη της» στην ουσία δεν μιλάει για τίποτε άλλο πέρα από την αγάπη και τον έρωτα. Πάντα με τις πιο αγνές προθέσεις. Ακόμη και όταν επί σκηνής, στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, ρωτάει ξανά και ξανά τον νεαρό Σιμό αν θέλει να του δείξει το αιδοίο της.

«Είναι ένα πολύ τολμηρό κείμενο με γλώσσα που δεν τη χρησιμοποιούμε καθημερινά. Πρέπει να καταλάβουμε όμως πως οι λέξεις γίνονται χυδαίες μόνο όταν τις χρησιμοποιούμε για να πληγώσουμε. Με αυτή τη λογική κατάφερα και εγώ να αντιμετωπίσω το κείμενο» εξηγεί η Λένα Δροσάκη, η θεατρική Λίλα, μια λεπτεπίλεπτη φιγούρα με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια που στοχοποιείται – ερήμην της – από την κοινωνία που την περιβάλλει. Οχι μόνο για τη διαφορετικότητα της εμφάνισής της (όλοι γύρω της είναι μελαχρινοί) και την άρνησή της να γίνει «όπως αυτοί», αλλά και για την ανάγκη της να χαμογελά και να ονειρεύεται. «Θέλει μεγάλη προσπάθεια να χαμογελάς. Ας μην ξεχνάμε ότι η ηρωίδα κακοποιείται από τη θεία της. Επομένως όλες οι ερωτικές φαντασιώσεις που αφηγείται μεταπλάθονται σε κάτι πιο προσωπικό. Είναι ένας τρόπος να φέρνει στα δικά της μέτρα αυτά που βιώνει, να ξεφεύγει».

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ. Η «Λίλα Λέει», σε συν-σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη και του Βασίλη Μαυρογεωργίου, δεν είναι μόνο μια παράσταση για τη διαφορετικότητα, αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους. Είναι ένα σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Στη βιαιότητα των ανθρώπινων πράξεων και στην ευκολία να βάζουμε ταμπέλες χωρίς να γνωρίζουμε τους ανθρώπους σε βάθος. «Είμαστε συνέχεια στην επίθεση. Δεν μπαίνουμε εύκολα στη θέση του άλλου. Εχουμε απωθήσει το αίσθημα του πόνου, της συμπόνιας. Μένουμε στις λέξεις. Γι’ αυτό και υπάρχει μοναξιά. Είμαστε φυγόπονοι και οι σχέσεις θέλουν πολλή δουλειά. Δυστυχώς, ζούμε σε μια εποχή ευκολίας. Ολα νομίζουμε ότι αγοράζονται».

Στα οκτώ χρόνια που ζει και εργάζεται στην Αθήνα, η Πατρινιά Λένα Δροσάκη ένιωσε αρκετές φορές μοναξιά, όπως η ηρωίδα που υποδύεται. Και όπως παραδέχεται «δυσκολεύτηκε και συνεχίζει να δυσκολεύεται» σε κάθε επίπεδο. Η επαγγελματική της συνεργασία όμως με την ομάδα Bijoux de Kant («Στέλλα travel: η γη της απαγγελίας», «Αχ», «Είσαι σκοπός και γύρω σου χορεύουν τσοπανόσκυλα», αυτό το τελευταίο βασισμένο σε κείμενα του Γιώργου Ιωάννου) τής έδωσε το απαραίτητο πουσάρισμα για να συνεχίζει να αγωνίζεται, να μην το βάζει κάτω. «Στη συνεργία άλλωστε κρύβεται το μυστικό της επιβίωσης» λέει και εξηγεί πώς είναι να βρίσκεσαι δεύτερη φορά υποψήφια για το θεατρικό βραβείο Μελίνα Μερκούρη – για την ερμηνεία της στο «Ραμόνα travel: η γη της καλοσύνης» και στο «Πολιτισμός: μια κοσμική τραγωδία» του Δημήτρη Δημητριάδη – αφότου έχεις περάσει το κατώφλι των 30 χρόνων.

«Νιώθω σαν να είμαι υποψήφια για πρώτη φορά. Είναι σαν να έρχεται ο δάσκαλος και να σου λέει “Μπράβο. Καλά πας, δούλευε”. Το θέατρο το αγαπώ πέρα από βραβεύσεις και υποψηφιότητες. Αν έρθουν, έχει καλώς. Δεν κάνω όμως θέατρο για τα βραβεία. Ούτε για την αναγνωρισιμότητα. Υπάρχουν βέβαια και οι συγγενείς που σε ρωτάνε πότε θα σε δουν στην τηλεόραση. Σε αυτή την περίπτωση θέλει κατανόηση. Καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα. Τους λες “δεν ξέρω ακόμη, θα δούμε”. Δεν μπορεί ο καθένας να καταλάβει τι είναι αυτό που εσύ θέλεις». Τι είναι, όμως αυτό που θέλει πραγματικά η νεαρή πρωταγωνίστρια; «Να μπορώ να δουλεύω χωρίς να συμβιβάζομαι. Καθόλου εύκολο πράγμα».

INFO
«Η Λίλα λέει» στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν – Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5, τηλ. 210-3228.706) κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις  21.15, Τετάρτη στις 20.00. Μετάφραση – διασκευή: Μαριάννα Κάλμπαρη. Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου και Μαριάννα Κάλμπαρη. Παίζουν: Λένα Δροσάκη, Βασίλης Μαυρογεωργίου. Η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους.