[Κραυγές και ψίθυροι] Σοφεράκια

Βάρυνε η επικαιρότητα του Σαββατοκύριακου, γι’ αυτό θα επιλέξω μια πάροδό της. Εκεί που είναι παρκαρισμένα τα βουλευτικά αυτοκίνητα.

Παρακολουθώ μέρες τώρα αυτό το γαϊτανάκι του λαϊκισμού και την ισοπεδωτική λογιστική που αναδεικνύει μία ανέμπνευστη συνθηματολογία σε επιχείρημα. «Τα λαμόγια οι βουλευτές που θέλουν και βουλευτικά αυτοκίνητα!». Και αν ο βουλευτής δεν έχει αυτοκίνητο; Αν δεν οδηγεί; Να πάει με το μετρό ή το λεωφορείο θα μου πεις! ΟΚ, να πάει! Εσύ που επευφήμησες – και καλά έκανες! – την Ελένη Γερασιμίδου που περίμενε στη στάση, θα τιμήσεις τον αστικό σου πολιτισμό ώστε να μην του την «πέσεις» μέσα στο βαγόνι; Για να τον ρωτήσεις, στην καλύτερη περίπτωση, αν θα πάμε σε δημοψήφισμα ή θα παίξουμε κλωτσοπατινάδα με τον Σόιμπλε. Και αν πρέπει να μετακινηθεί γρήγορα; Τι να πει στη Ζωή Κωνσταντοπούλου; Οτι καθυστέρησε στη Βουλή γιατί άργησε το λεωφορείο; Αυτά που λέγαμε στο γυμνάσιο;

Μια χαρά τα είπε ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Γιάννης Πανούσης όταν ρωτήθηκε αν θα χρησιμοποιήσει υπηρεσιακό αυτοκίνητο και απάντησε ότι βεβαίως και θα το κάνει. Γιατί θα εκμεταλλευτεί την ώρα της διαδρομής για να σκεφτεί, να δουλέψει, να κάνει τηλεφωνήματα. Το ζητούμενο στις μέρες μας δεν νομίζω ότι είναι η επίδειξη του λιτού βίου αλλά η αποφυγή της πρόκλησης. Και, προσωπικά, θεωρώ πιο προκλητικό – τουλάχιστον ως εικόνα – να καβαλάς μια μηχανάρα πολλών κυβικών παρά να χώνεσαι σε ένα 1.200άρι. Γιατί δεν είναι όλα τα βουλευτικά θωρακισμένες λιμουζίνες.