[Θεωρείο] Κάτω από το σκληρό φως

Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε πρόσφατα μια βιογραφία του Μπομπ Χόουπ. Την υπογράφει ο δημοσιογράφος Ρίτσαρντ Τζόγκλιν και τιτλοφορείται «Ο διασκεδαστής του αιώνα». Οπως είναι φυσικό, ο τίτλος δεν τα λέει όλα. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο Χόουπ ήταν επίσης ο βασιλιάς της ατάκας. Κι ακόμη, ο άνθρωπος που εφηύρε τον μονόλογο του σύγχρονου σταντ-απ κόμεντι, αλλά και εκείνος που όρισε τις παραμέτρους σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι διασημότητα την εποχή των διασημοτήτων. Στην ουσία, λέει ο Τζόγκλιν, έδωσε στην έννοια του σελέμπριτι ένα νέο περιεχόμενο.

Τηρουμένων των αναλογιών, ένα νέο περιεχόμενο στην έννοια έδωσε και ο Γιάνης Βαρουφάκης. Ο υπουργός Οικονομικών δεν είναι ακριβώς διασκεδαστής. Προσφέρει, όμως, ατάκες αφειδώς στα μέσα ενημέρωσης και έχει έφεση στους μονολόγους από τους οποίους δεν λείπει ο διδακτισμός και – για κάποιους – και το κωμικό στοιχείο. Κυρίως, όμως, είναι ο εμπνευστής ενός νέου μοντέλου επικοινωνιακής διαχείρισης της δημόσιας εικόνας. Μπορεί να φταίει ο ναρκισσισμός του, μπορεί η ξαφνική υπερέκθεση σε ένα ακροατήριο που δεν περιορίζεται στα εθνικά σύνορα, μπορεί και τα δύο μαζί. Σε κάθε περίπτωση, ο Βαρουφάκης έδωσε κι αυτός νέο περιεχόμενο στην έννοια του πολιτικού σελέμπριτι.

Ηταν η φωτογράφιση στο «Paris Match» η κόκκινη γραμμή που δεν έπρεπε να περάσει για να μην καεί; Είναι κάτι που θα φανεί. Δεν θα φανεί όμως από τις περφόρμανς του στα διάφορα μίντια, αλλά από τις επιδόσεις του στην απενεργοποίηση της βόμβας που είναι σήμερα η ελληνική οικονομία. Αν πετύχει εκεί, θα μπορεί να φωτογραφιστεί μια χαρά για όλα τα γκλόσι περιοδικά του πλανήτη. Αν όχι, θα συμβεί πιθανότατα ό,τι συνέβη περίπου και με τον Μπομπ Χόουπ. Οταν ο «διασκεδαστής του αιώνα» αποσύρθηκε από τη δράση, πολλοί άρχισαν να αναρωτιούνται πώς γινόταν και κάποιοι έβρισκαν πραγματικά έξυπνα τα ευφυολογήματά του. Το ξέρει και το τελευταίο σελέμπριτι: όπως και το φως, έτσι και το κοινό μπορεί να αποδειχθεί πολύ σκληρό.