Δημήτρης Σαμόλης: Ερμηνεία σε δύο επίπεδα

Οταν σιγομουρμούριζε μελωδίες που του έρχονταν στο μυαλό καρφώνονταν επάνω του περίεργα βλέμματα. Επρεπε να βρει όμως έναν τρόπο για να ξεφύγει από την κόλαση της αναμονής στην ουρά της Ευελπίδων, περιμένοντας να έρθει η σειρά του για να κολλήσει στα δικαστικά έγγραφα το μεγαρόσημο (σ.σ.: τέλος που πηγαίνει στο Ταμείο Νομικών). Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από τότε που ο Δημήτρης Σαμόλης εργαζόταν ως δικηγόρος και οι καθημερινές επισκέψεις του στα δικαστήρια ήταν ένας μικρός Γολγοθάς. «Κάθε ρυθμός που μου ερχόταν τον έγραφα κατευθείαν στο κινητό δίχως να ξέρω τι ακριβώς θα τον κάνω ή πώς θα τον χρησιμοποιήσω και χωρίς να κάνω κάποια σχέδια για δίσκο. Νομίζω ότι ήταν μια διαδικασία επιβίωσης από τις άχρηστες για μένα ώρες των γραφειοκρατικών διαδικασιών».

Ο ΔΙΣΚΟΣ. Κάπως έτσι άρχισε να συλλέγει το υλικό που συμπεριέλαβε στον πρώτο του δίσκο, που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό. Γιατί επέλεξε, αλήθεια, τον τίτλο «Popetry» που παραπέμπει στην ποπ, στην ποίηση (poetry) και στην προσπάθεια (try); «Επειδή περιέχει όσα υπάρχουν στη ζωή και στη δημιουργία. Μουσική, ποίηση και προσπάθεια. Είναι όλα όσα θέλω και όσα χρειάζομαι. H ποίηση υπήρχε πάντα στην ζωή μου από μικρή ηλικία. Αγάπησα πολύ τον Τάσο Λειβαδίτη. Με γοήτευε που περιέγραφε σύνθετες εικόνες με πολύ απλές λέξεις». Επηρεάστηκε και από τον τρόπο γραφής του σπουδαίου ποιητή – στιχουργού; «Ο,τι μελετάμε και αφουγκραζόμαστε περνάει σ’ εμάς και αποτυπώνεται μέσα μας. Ισως όχι με άμεσο τρόπο, αλλά δεν είναι και το ζητούμενο αυτό».

Γιατί όμως αποφασίζει να εκφραστεί μέσα από την αγγλική γλώσσα; «Χωρίς να είναι η μητρική μου γλώσσα, για κάποιον λόγο εκφράζομαι με περισσότερη άνεση. Ισως λειτουργεί και λυτρωτικά γιατί κάποιες λέξεις αγγλικές δεν κουβαλάνε κανένα φορτίο. Μπορώ να μιλήσω χωρίς να ντρέπομαι για πράγματα που θέλω να πω». Ενα παράδειγμα; «Στον δίσκο υπάρχει ένα κομμάτι που έχει τίτλο “Υour garlic breath”. Είναι χαριτωμένο και αστείο. Στα ελληνικά θα μπορούσα να γράψω “η αναπνοή σου μυρίζει σκόρδο”; Δύσκολο».

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ. Εκτός από τη μουσική ο Δημήτρης Σαμόλης έχει επιλέξει να εκφράζεται και μέσα από το θέατρο. Αυτή την περίοδο παίζει μάλιστα στην παράσταση «Αγαπητή Ελενα» σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και στο «Βουρκόλακα» του Αργύρη Εφταλιώτη σε σκηνοθεσία Γιώργου Λύρα. Ποια ανάγκη εξυπηρετεί αυτή η διπλή αποστολή; «Για μένα, και το τραγούδι και η υποκριτική μού προσφέρουν τη δυνατότητα να φτιάχνω τον δικό μου κόσμο. Οταν γράφω ή τραγουδάω φτιάχνω έναν χαρακτήρα – έναν ρόλο. Ο,τι συμβαίνει και στο θέατρο. Πολλά από τα τραγούδια που έγραψα έχουν μέσα τις εμπειρίες μου αλλά υπάρχουν κι εκείνα που απλώς περιγράφουν τις φανταστικές εικόνες που πλάθω στο μυαλό μου». Τα πιο αγαπημένο κομμάτι του άλμπουμ του; «To “Fortune cookie” (“Μπισκότο της τύχης”) λειτουργεί σαν υπενθύμιση που με σκουντάει και μου λέει να ζήσω το παρόν».