Είμαι βέβαιος ότι μπορώ να φτάσω πιο ψηλά

Η Ελλάδα μπορεί να αγκομαχάει για να ξαναβρεί τη χαμένη της αξιοπρέπεια, αλλά την ίδια ώρα ο ελληνικός στίβος συνεχίζει να ανεβαίνει ψηλά.

Η παρουσία των ελλήνων αθλητών και αθλητριών μας έβγαλαν ασπροπρόσωπους με αποκορύφωμα τα δύο ασημένια μετάλλια του Αντώνη Μάστορα στο ύψος και της Κατερίνας Στεφανίδη στο επί κοντώ. Δύο παιδιά, ο ένας από τη Θεσσαλονίκη και η άλλη εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ, που έφτασαν να διεκδικούν τις κορυφαίες θέσεις της Ευρώπης. Μάλιστα η Στεφανίδη έχει ανέβει από πέρυσι το καλοκαίρι στο βάθρο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στον ανοιχτό στίβο στη Ζυρίχη.

Ο Αντώνης Μάστορας είχε δείξει από την πρώτη στιγμή το ταλέντο του, είχε φανεί το σουλούπι του από μικρός όταν τον είδαν στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης και τον πήραν απευθείας για το ύψος με προπονητή τον Γιώργο Τσούγκο, ο οποίος είχε και τον Κώστα Μπανιώτη.

Ακολούθησε πριν από λίγα χρόνια ένα μικρό διάλειμμα για τον πρωταθλητή μας, που είχε σκεφτεί μέχρι και να τα παρατήσει, αλλά ευτυχώς δεν το έκανε και έφτασε μια ανάσα από την κορυφή της Ευρώπης.

«Ενιωθα ότι είχα τις δυνατότητες για ένα μεγάλο άλμα, ακόμα και στα 2,34 μ. Για αυτό και ήθελα τόσο πολύ να νικήσω, το πίστευα ειλικρινά. Δεν παραπονούμαι με το ασημένιο μετάλλιο, αλλά μπορούσα και το χρυσό» λέει στα «ΝΕΑ» ο 24χρονος άλτης που εδώ και δύο χρόνια είναι με τον Γκεόργκι Πομάσκι, στον οποίο αφιέρωσε αποκλειστικά το μετάλλιο. «Αξίζει μόνο σε αυτόν και του το αφιερώνω. Μου έχει περάσει τη νοοτροπία του νικητή, αλλά γι’ αυτό έπρεπε να νικήσω, για να τον δικαιώσω. Μακάρι να είμαι υγιής και θα το κάνω στο μέλλον» λέει ο Αντώνης Μάστορας που δεν έχει ταβάνι στο πού μπορεί να φτάσει.

«Γενικώς ως άνθρωπος θέλω να βελτιώνομαι σε αυτό που κάνω, αλλά δεν μπορώ να ξέρω μέχρι ποιο ύψος θα περάσω. Ακόμα και για το ίδιο το αγώνισμα δεν ξέρω πού μπορεί να πάει. Ισως σε 100 χρόνια κάποιος να περνάει τα 2,80 μ.»!

Από την πλευρά του, ο προπονητής του Γκεόργκι Πομάσκι του επιστρέφει – μέσω των «ΝΕΩΝ» – την αφιέρωση: «Το μετάλλιο που μου αφιέρωσε του το επιστρέφω γιατί αυτός το αξίζει πέρα για πέρα. Αυτό το παιδί μού κάνει τη ζωή εύκολη και είναι από τους καλύτερους αθλητές που είχα ποτέ, απίστευτα συγκροτημένος και μεθοδικός. Για μένα ο τελικός ήταν ο προκριματικός, αφού για πρώτη φορά 27 αθλητές μπήκαν όλοι σε ένα γκρουπ. Και ο Αντώνης ήταν κομπιούτερ, άψογος. Μπορεί να πάει ακόμα ψηλότερα, απλώς μάλλον τώρα θα με ακούει περισσότερο και θα έχει σε όλους τους αγώνες και δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, διότι ενώ του τρύπησε το ένα, αναγκάστηκε να κάνει με τρύπιο παπούτσι και το άλμα του μεταλλίου. Είναι νέος όμως και μαθαίνει».