Τι ρόλο παίζουν οι παράγοντες;

Το ‘χει φάει το ποδόσφαιρο, σαν τις καρένες των καϊκιών, η αρμύρα, η ματαιοδοξία και η άμετρη υστεροβουλία των παραγόντων. Να τι βιώνουμε τις τελευταίες εβδομάδες στον πολύπαθο χώρο των γηπέδων: αντί οι πρωταγωνιστές να είναι οι ποδοσφαιριστές, έχουν καταλάβει τη σκηνή οι άνθρωποι των παρασκηνίων, οι υπεύθυνοι της παραγωγής, και ερμηνεύουν με τον δικό τους κάκιστο τρόπο ο καθένας τους ρόλους που άλλοι θα ‘πρεπε να αποδίδουν. Στα αθλητικά πρωτοσέλιδα «αυτοί», στις σελίδες των site «αυτοί», και στις πολιτικές εφημερίδες «αυτοί» οι ίδιοι. Οι παράγοντες πέτυχαν τον σκοπό τους: οι ποδοσφαιριστές έγιναν οι κομπάρσοι κι εκείνοι οι πρωταγωνιστές!

Ανέκαθεν ελέγχονταν τα κίνητρα των προέδρων που κατέθεταν χρήμα και χρόνο πολύτιμο για την αγορά μιας ΠΑΕ ως ιδιοτελή. Ο κ. Μαρινάκης, για παράδειγμα, αποδεδειγμένα οπαδός της ομάδας του, δεν έχει ξεκαθαρίσει ποια ιδιότητα του Ολυμπιακού τον ενδιαφέρει και τον θέλγει περισσότερο: η επιχειρηματική, η πολιτική ή η ποδοσφαιρική; Ως επιχείρηση η ερυθρόλευκη ΠΑΕ έχει αποδώσει και αποδίδει τα μέγιστα στον επιχειρηματία Μαρινάκη. Ως πολιτικός μοχλός πίεσης ο Ολυμπιακός δείχνει να λειτουργεί σαν γερμανική μηχανή· και δήμαρχο εξέλεξε και πρωθυπουργό θα εξέλεγε αν το ήθελε. Ως ομάδα όμως; Γιατί η αληθινή υπόσταση του Ολυμπιακού είναι η ποδοσφαιρική και τούτη παραμένει, δυστυχώς, άνευ βάσης.

Η ποιότητα του θεάματος που προσφέρει θυμίζει αμερικανική κωμωδία: κακόγουστη, χοντροκομμένη, που παρακολουθώντας την διερωτάσαι αν πρέπει να γελάς ή να κλαις. Θυμίζουμε πως κάποια Ντνίπρο ανέκοψε τη φρενήρη ευρωπαϊκή πορεία των Ερυθρολεύκων. Στο ελληνικό πρωτάθλημα η πορεία του Ολυμπιακού είναι προκλητικά προδιαγεγραμμένη, άρα άνευ σημασίας. Και αν περάσουμε στον Παναθηναϊκό, κι εκεί το «όχημα» του Αλαφούζου που τον έφερε στο λαμπρό προσκήνιο της ποδοσφαιρικής σκηνής ρετάρει. Ο μεν πρόεδρος της πράσινης ΠΑΕ ξεπροβάλλει αστραποβόλος στη μαρκίζα, όμως η ποιότητα της ομάδας του συναγωνίζεται ληγμένο προϊόν σε ράφι επαρχιακού παντοπωλείου.

Στον ΠΑΟΚ ίδια κατάσταση. Ο Ιβάν ο Σαββίδης, και όχι ο Τρομερός, με επιχειρηματικά κίνητρα άδραξε τα ηνία του Δικεφάλου και έγινε αυτός ο πρωταγωνιστής. Ο Δικέφαλος; Πτήσεις σε συννεφιασμένους ορίζοντες με θρησκόληπτη πυξίδα. Και στους «μικρούς» της Σούπερ Λίγκας η κατάσταση είναι σχεδόν η ίδια.

Τα οχήματα που οδήγησαν και οδηγούν στο κόκκινο χαλί της δημοσιότητας παράγοντες και παραγοντίσκους, οι ποδοσφαιρικές ομάδες, κινούνται οριακά. Οι επιβάτες τους όμως λάμπουν! Και αν κάποτε στον χώρο των παραγόντων κυριαρχούσαν σεμνοί και ταπεινοί εργάτες τώρα ετερόφωτοι, προβοκάτορες και επικίνδυνοι για τη δημόσια αιδώ κυκλοφορούν προκαλώντας απέχθεια, το λιγότερο.  Οι πρόεδροι και οι μεγαλομέτοχοι των ΠΑΕ οφείλουν να αποσαφηνίσουν την ιδιότητά τους στον χώρο του ποδοσφαίρου: επιχειρηματίες, πολιτικοί, φίλοι του αθλήματος ή επιβάτες οχημάτων που ναι μεν οι μηχανές τους χρειάζονται ρεκτιφιέ, όμως ακόμη κινούνται και οδηγούν από ασφαλείς λεωφόρους στη δημοσιότητα;

Κάποτε το ελληνικό ποδόσφαιρο κατέλαβε στους χάρτες τη θέση που του άξιζε, έκτοτε η τύχη του σκάφους αγνοείται. Ρήγμα στα ύφαλα από κριψίβουλους κυβερνήτες το έχουν οδηγήσει, σπασμένο καράβι, να κοιμάται στον βυθό μιας θάλασσας απληστίας και πρόκλησης.