[Πάμε σινεμά] Ο θάνατός σου, η τηλεθέασή μου

«Νυχτερινός ανταποκριτής»: Απειρες οι κοινωνικές αναλύσεις περί της επίδρασης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο κοινωνικό ασυνείδητο. Κι όμως, μια ταινία τα είχε πει καλύτερα απ’ όλους. Στο «Δίκτυο» που σκηνοθέτησε ο Σίντνεϊ Λουμέτ το 1976 (και που έχασε το Οσκαρ καλύτερης ταινίας την ίδια χρονιά από το «Ρόκι»), αναμφισβήτητα ένα από τα πιο σημαίνοντα και ίσως προφητικά φιλμ του περασμένου αιώνα, γινόμαστε μάρτυρες μιας καυστικής και ανελέητης επίθεσης στην τηλεοπτική βιομηχανία όπου τα σάλτα των τηλεθεάσεων οδηγούν στην εκμετάλλευση, την παραφροσύνη και στο φινάλε σε μια τηλεοπτική δολοφονία ενορχηστρωμένη από ένα κανάλι. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης στο φιλμ που παρουσιάζουμε σήμερα είναι πως ο Λου Μπλουμ, ο ήρωας που ενσαρκώνει ο Τζέικ Γκίλενχαλ σε άλλη μια σπουδαία ερμηνεία (τι εντυπωσιακό σερί!), διαγράφει μια σχεδόν αντίστροφη πορεία, πηγαίνοντας ο ίδιος τον θάνατο στα media, κυνηγώντας το αμερικανικό όνειρο.

Διεκδικώντας μια πετυχημένη καριέρα, ο Μπλουμ (αναφορά στους «Παραγωγούς» του Μελ Μπρουκς;) βρίσκεται να συνεργάζεται με ένα τηλεοπτικό τοπικό κανάλι εφοδιάζοντάς το με αποκλειστικές «ερασιτεχνικές» λήψεις ατυχημάτων και φονικών περιστατικών, τα οποία, έπειτα από ένα σημείο, προκαλεί ο ίδιος. Ολα μπαίνουν στο στόχαστρο του σκηνοθέτη Νταν Γκιλρόι: Η αιμοδιψία των τηλεθεατών (και η σαρκοβόρα φύση των τηλεοπτικών επιχειρήσεων), το εργασιακό καθεστώς αλλά και η βαθύτερη σχέση ολόκληρης της αμερικανικής κοινωνίας με τη βία και το έγκλημα, όλα αυτά «βαπτισμένα» στην κολυμπήθρα ενός παραδοσιακού ψυχολογικού θρίλερ, το οποίο ευτυχώς δεν νιώθει την ανάγκη να «μαζέψει» την άκρως αμοραλιστική του διάθεση στο φινάλε. Ετσι, πίσω από τη σκοτεινή προδιάθεση ανακαλύπτει κανείς μια σάτιρα ευρείας δυναμικής που παίζει εντέχνως με τα κινηματογραφικά είδη. Και είμαστε σίγουροι πως ο Αλφρεντ Χίτσκοκ θα επαινούσε το μισανθρωπικό χιούμορ τού «Nightcrawler» που με όχημά του το σασπένς σπάει μεγάλη πλάκα με την ατελή μας φύση.