Οι αλλαγές σκυτάλης και η αρχή του κατήφορου

Ο Ρομπέρτο, σε πρόσφατη συνέντευξή του σε ισπανικό Μέσο, ήταν απολύτως κατατοπιστικός. «Οι δύο πρόεδροι έχουν μίσος». Αναφερόταν στους Μαρινάκη και Αλαφούζο και άφησε να εννοηθεί πως τα πράγματα δεν αγγίζουν μόνο το ποδοσφαιρικό πεδίο. Οντως, σε πλείστες περιπτώσεις υπάρχουν μεταξύ παραγόντων αλληλοσυγκρουόμενα επιχειρηματικά συμφέροντα. Το βλέπουμε και στην κόντρα των Μαρινάκη – Μελισσανίδη, αλλά και σε σκηνικά προηγούμενων χρόνων. Δεν είναι μυστικό πως η έλευση του Νικόλα Πατέρα στα κοινά του Παναθηναϊκού (2008) τάραξε το όλο οικοδόμημα. Ηταν η περίοδος αμφισβήτησης της πρωτοκαθεδρίας του Σωκράτη Κόκκαλη, ενός προέδρου που έγραψε ιστορία στον Ολυμπιακό.

Οι συνεδριάσεις της Λίγκας ήταν εκρηκτικές, ειδικά με την εμφάνιση του Βαγγέλη Μαρινάκη δύο χρόνια μετά (2010). Υπήρξε έντονος διάλογος και κόντρα ανάμεσα στον Νικόλα Πατέρα και τον Αχιλλέα Μπέο και (κάποτε) επεισόδιο ανάμεσα στον Βαγγέλη Μαρινάκη και τον (τότε) γενικό διευθυντή της ΑΕΚ Κωνσταντινίδη. Ατάκες που υποβάθμισαν το επίπεδο μιας Λίγκας που είχε σκοπό να αναβαθμίσει το προϊόν. Το κυνήγησε με νέα και φρέσκα μυαλά το 2006, όταν ενεπλάκησαν οι Πέτρος Κόκκαλης και Γιάννης Βαρδινογιάννης σε μια κίνηση να υπάρξει εκεχειρία ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Ελπίδες που αποδείχθηκαν φρούδες. Για να φτάσουμε χρόνια μετά να μπαίνουν παράγοντες ακόμη και σε αγωνιστικούς χώρους και να τσακώνονται με διάσημους ποδοσφαιριστές ή προπονητές.