[Κραυγές και ψίθυροι] Πολιτικοί φασιονίστας

Ο Ζαν Κοκτώ, τη δεκαετία του 1930 είχε πει: «Μην τα βάζετε με τη μόδα. Η καημένη πεθαίνει τόσο νέα!». Και η φίλη του, η Κοκό Σανέλ ενέκρινε και επαύξησε λέγοντας ότι η μόδα πρέπει να πεθαίνει πολύ νωρίς ώστε να επιβιώνει το εμπόριο. Ναι, αλλά τόσο γρήγορα; Ανά εικοσαήμερο; Αναφέρομαι στον τρόπο με τον οποίο αφομοιώνονται και καταναλώνονται εσχάτως οι πολιτικές εξελίξεις. Με τη σημειολογία της μόδας! Ενα μεθοδευμένο λανσάρισμα, κάποιοι που το ακολουθούν συνειδητά και εν μια νυκτί γίνεται τάση ακόμη και για αυτούς που δεν τους κολακεύει, ας πούμε, το κίτρινο. Αμέσως μετά τις εκλογές λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ «φορέθηκε» από όλους και κυρίως από όλες, όπως κάποτε τα κολάν. Ακόμη και από αυτούς που, προεκλογικά, φοβούνταν κι έτρεμαν μην έρθουν οι κομμουνιστές και τους πάρουν τα 37 ευρώ που είχαν στην τράπεζα. Δεν πέρασαν καλά καλά είκοσι μέρες και η τάση ξέφτισε. Τώρα έχουμε νέα μόδα! Να στραβώνουμε με τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο.

Αθλητικό σταθμό άκουγε χθες ο ταξιτζής, αλλά όταν μπήκα ήταν άτεγκτος. «Μα τον Πάκη για Πρόεδρο;» σχολίασε στο πουθενά λες και είχαν το Πάσχα σουβλίσει μαζί οβελία. Δεν άντεξα. «Εχετε κάτι εναντίον του κ. Παυλόπουλου;» τον ρώτησα. «Ε, τι να έχω; Είναι δυνατόν να σε λένε Πάκη και να κάνεις καριέρα ως Πρόεδρος; Μόνο στον Πανελευσινιακό!». Σε αυτό το επιχείρημα και με τον τρόπο που διατυπώθηκε δεν είχα να πω τίποτα.

Οι μόδες στην πολιτική πρέπει να πεθαίνουν γρήγορα μήπως και επιβιώσει η χώρα.