Ευνοϊκοί όροι στην Ευρώπη

Ομοιογένεια στις ρυθμίσεις βάσει των οποίων οι μετανάστες δεύτερης γενιάς λαμβάνουν ιθαγένεια δεν υπάρχει στις ευρωπαϊκές χώρες. Στη συντριπτική πλειονότητα, όμως, των κρατών της ΕΕ η κατηγορία αυτή μεταναστών αντιμετωπίζεται με ευνοϊκούς όρους και μπορεί με σχετικά απλές διαδικασίες να αποκτήσει ιθαγένεια.

Ετσι, για παράδειγμα, στη Γαλλία ιθαγένεια χορηγείται σε παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στη χώρα και μένουν σε αυτή για διάστημα τουλάχιστον πέντε ετών ή σε εκείνα που μεγάλωσαν εκεί και παρακολούθησαν πέντε έτη γαλλικής εκπαίδευσης. Στην Ισπανία αρκεί η διαμονή για ένα έτος στη χώρα προκειμένου μετανάστης δεύτερης γενιάς που γεννήθηκε εκεί να αποκτήσει ιθαγένεια.

Με απλή αίτηση εντός ενός έτους από την ενηλικίωσή τους μπορούν να λάβουν ιθαγένεια μετανάστες δεύτερης γενιάς γεννημένοι στην Ιταλία. Στην Πορτογαλία κάθε παιδί μεταναστών που γεννιέται στη χώρα αποκτά ιθαγένεια με την προϋπόθεση ένας από τους γονείς του να διαμένει εκεί νόμιμα για διάστημα πέντε ετών. Αντίστοιχα, στη Βρετανία παιδί που γεννιέται από αλλοδαπούς γονείς, εκ των οποίων ο ένας έχει αόριστη διάρκεια διαμονής, γίνεται αυτόματα βρετανός πολίτης, ενώ σε περίπτωση που μετανάστης δεύτερης γενιάς γεννήθηκε στη χώρα και διέμεινε εκεί ώς τα 10 του χρόνια αποκτά με αίτηση τη βρετανική ιθαγένεια ανεξάρτητα από το καθεστώς των γονιών του.

Ακόμη και στη Γερμανία, που είχε παράδοση άκαμπτου δικαίου του αίματος ανάλογη προς το ελληνικό δίκαιο ιθαγένειας, προωθήθηκε το 1999 μεταρρύθμιση για την απόδοση ιθαγένειας η οποία δεν συνάντησε κανένα πρόβλημα και στο πλαίσιο ελέγχου συνταγματικότητας. Ετσι, πλέον, αποκτά αυτοδικαίως τη γερμανική ιθαγένεια πρόσωπο που γεννιέται στη χώρα από αλλοδαπούς γονείς εφόσον ο ένας από τους δύο έχει νόμιμη διαμονή στη Γερμανία για οκτώ χρόνια.