Εστησε γέφυρες από νωρίς

^«Εκλεισε ο βιοϊστορικός κύκλος των μεγάλων κομμάτων». Με αυτή τη βαρύγδουπη δήλωση ανακοίνωνε το 2001 την ίδρυση του ΚΕΠ. Μπορεί τελικά o μόνος κύκλος που έκλεισε να ήταν αυτός του ΚΕΠ. Ή, πάλι, όχι ακριβώς. Η βαριά ήττα της ΝΔ στις εκλογές ίσως να ανοίγει γι’ αυτόν έναν νέο κύκλο που ταιριάζει γάντι με τα επανειλημμένα του κηρύγματα για την ανάγκη εθνικής συνεννόησης.

Η φημολογία ότι είναι ο εκλεκτός του Αλέξη Τσίπρα για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας οργιάζει εδώ και καιρό. Και όχι άδικα. Ο Δ. Αβραμόπουλος διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Πρωθυπουργό, ήδη από τις πρώτες μέρες που αυτός καθόταν στα έδρανα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εδώ και πολύ καιρό οι δύο άνδρες έχουν συχνή επικοινωνία και η σχέση τους έχει φθάσει στο επίπεδο της οικειότητας ώστε ο ένας να μπορεί να αποκαλεί τον άλλο «Αλέξη μου» και «Δημήτρη μου».  

Αν και ο Δ. Αβραμόπουλος φερόταν ικανοποιημένος από το ευρύ χαρτοφυλάκιο που του δόθηκε στην Κομισιόν και περιλαμβάνει τις «καυτές πατάτες» της μετανάστευσης και της εσωτερικής ασφάλειας, η αλήθεια είναι ότι ο έλληνας επίτροπος δεν αισθάνθηκε ποτέ έτοιμος να εγκαταλείψει την κεντρική πολιτική σκηνή. Μπορεί τον περασμένο Οκτώβριο να δήλωνε δημοσίως χαρούμενος για τον νέο ρόλο που αναλάμβανε, στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες του όμως διαμήνυε στον στενό του κύκλο ότι σύντομα θα επέστρεφε.

Ο ΕΚΛΕΚΤΟΣ. Η αποτυχία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο αναζωπύρωσε τα σενάρια ότι εκείνος θα ήταν ο εκλεκτός του ΣΥΡΙΖΑ για την Προεδρία. Η αλήθεια είναι ότι ο ίδιος τα άφησε να αιωρούνται χωρίς να τα διαψεύδει. Γιατί όχι; Ο Αβραμόπουλος έριξε από νωρίς γέφυρες στο τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Την ώρα που η ΝΔ έδινε μάχες χαρακωμάτων με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο τότε υπουργός Εξωτερικών άνοιγε τις πόρτες του νεοκλασικού της Βασιλίσσης Σοφίας για να προσφέρει inside ενημέρωση στον Αλέξη Τσίπρα και στα στελέχη που θα συνόδευαν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στο ταξίδι του στις ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2013. Εξάλλου, ο Αβραμόπουλος είχε επιχειρήματα. Επαναλάμβανε την επωδό της εθνικής συνεννόησης και στα δηλητηριώδη σχόλια του Μεγάρου Μαξίμου για τα ανοίγματά του στον ΣΥΡΙΖΑ απαντούσε ότι είχε θεσμική υποχρέωση να ενημερώνει την αντιπολίτευση. Η «θεσμική» του αυτή υποχρέωση κόντεψε να τινάξει στον αέρα την κυβερνητική συνοχή, όταν ο Αβραμόπουλος φάνηκε να βοηθά την Κουμουνδούρου στην αποκαθήλωση του Βαγγέλη Βενιζέλου για την υπόθεση των υποβρυχίων.

Ούτως ή άλλως, ο έλληνας επίτροπος τραβούσε πάντα τον δικό του δρόμο. Τη θεσμική του υποχρέωση να ενημερώνει την αντιπολίτευση την τήρησε στον υπερθετικό βαθμό όταν, παραμονές της αναχώρησής του για τις Βρυξέλλες και ενώ ο Αντώνης Σαμαράς αρνούνταν πεισματικά να συναντηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα, ο Αβραμόπουλος επιφύλαξε αυτοκρατορική υποδοχή στον αρχηγό και στο κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ που επισκέφθηκαν το Πεντάγωνο για ενημέρωση. Δεν είχε άγνοια της δυσφορίας που θα προκαλούσε η κίνησή του στο Μέγαρο Μαξίμου. Αντιθέτως. Μπορεί και να την επιζητούσε για να επισημοποιήσει την αποστασιοποίησή του από τον σαμαρικό πυρήνα, με τον οποίο δεν είχε ποτέ ούτε καλές σχέσεις και πολύ περισσότερο καλή χημεία. Εξάλλου, ήδη από το 2011 είχε σηκώσει την παντιέρα του τασσόμενος κατά της αντιμνημονιακής γραμμής της ΝΔ και υπέρ της ανάγκης για εθνική συνεννόηση.

Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ. Το ότι η θέση του επιτρόπου δεν του επέτρεψε να εμπλακεί στην προεκλογική εκστρατεία ήταν ακριβώς αυτό που ζητούσε για να μείνει στο παρασκήνιο και να περιμένει αθόρυβα κάνοντας τη δουλειά του επιτρόπου. Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, ένα βράδυ Δευτέρας στο Μέγαρο Μαξίμου γράφτηκε και ο επίσημος επίλογος όταν, εξερχόμενος, με έναν χρησμό άφησε ανοικτό το θέμα της Προεδρίας. Σύμφωνα με τις διαρροές, σε εκείνη τη συνάντηση ο Σαμαράς τού ζήτησε να κλείσει τη σχετική φημολογία. Ο ίδιος, όμως, διαμηνύει ότι δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση για ένα θέμα που τον αφορά προσωπικά.

Λίγες μέρες μετά τις εκλογές και αφού το γαλάζιο στρατόπεδο διαμήνυσε στον Αντ. Σαμαρά ότι δεν προτίθεται να καταψηφίσει τον Αβραμόπουλο, εφόσον τελικά προταθεί, ο επίτροπος θα έπαιρνε και επίσημα την εκδίκησή του. Αυτή ήταν όταν άκουσε από την άλλη άκρη της γραμμής τον πρώην πρωθυπουργό όχι μόνο να του δίνει την ευχή του, αλλά και να του λέει πόσο καλή ιδέα πιστεύει ότι είναι η υποψηφιότητά του για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Ενίοτε η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται από το τηλέφωνο.