«Οι μουσικές ξεκινούν (και) από μουντζούρες»

Φέτος διεκδικεί το χρυσό αγαλματάκι της Ακαδημίας για τη μουσική των ταινιών «Ξενοδοχείο Grand Budapestl» και το «Το παιχνίδι της μίμησης». Και αυτή είναι η όγδοη φορά που το όνομα του Αλεξάντρ Ντεσπλά φιγουράρει στις λίστες της Ακαδημίας, αφού παλιότερα είχε θέσει υποψηφιότητα για τις ταινίες «Η βασίλισσα» (2006), «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» (2007), «Ο απίθανος κύριος Φοξ» (2009), «Ο λόγος του βασιλιά» (2010), «Επιχείρηση: Argo» (2012), «Φιλομένα» (2013).

Τα διεθνή έντυπα που σκανάρουν τις τάσεις ποντάρουν εύκολα στο δικό του όνομα. Κι αυτό επειδή ο ελληνογάλλος κινηματογραφιστής με τη σφραγίδα δύο βραβείων που λειτουργούν ως προάγγελοι των Οσκαρ αποδεικνύεται το απόλυτο φαβορί σε αυτή τη σκληρή κούρσα. Πριν από μερικές ημέρες απέσπασε Grammy («έμαθα για το βραβείο από SMS που μου έστειλαν» ανέφερε), ενώ μία ημέρα νωρίτερα το βραβείο πρωτότυπης μουσικής στα BAFTA της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Η σύνθεση μουσικής για τον πολυσχιδή καλλιτέχνη είναι ενταγμένη απολύτως στη ζωή του και προκύπτει αβίαστα μέσα από καθημερινές διαδικασίες. Οταν ρωτήθηκε πρόσφατα από το πρακτορείο Reuters με ποιον τρόπο γράφει μουσική, απάντησε: «Μπορεί να κάνω κάποιες μουντζούρες στο χαρτί ή να παίξω κάποιες μελωδίες στο πιάνο. Αλλες φορές μού έρχεται η μελωδία σε τελείως απρόσμενες στιγμές: όταν οδηγώ τη βέσπα μου ή όταν κοιμάμαι. Ξυπνάω κι αρχίζω να γράφω τη μουσική που ονειρεύτηκα».

Ο Ντεσπλά (που γεννήθηκε στο Παρίσι το 1961 από γάλλο πατέρα και ελληνίδα μητέρα με καταγωγή από τον Βόλο) μαθήτευσε κοντά στους Ιάνη Ξενάκη, Κλοντ Μπαλίφ και Τζακ Χέιζ. Σπούδασε στο Μπέρκλεϊ και το μουσικό του ιδίωμα έχει στοιχεία από λατινοαμερικανούς, αφρικανούς  και από έλληνες καλλιτέχνες. Οπως ο ίδιος έχει αποκαλύψει, «στη μουσική που έγραψα – σε πάρα πολλές ταινίες – μπορεί να βρει κανείς κρυμμένο ζεϊμπέκικο σε μέτρο 9/4».