Αγρίμια κι αγριμάκια

Ο,τι κι αν κρύβεται πίσω από την κουρτίνα, αν υπάρχουν ή όχι ύποπτες σκιές, αν οι συμμαχίες, οι (λυκο)φιλίες, οι εξαρτήσεις, οι διαφόρων ειδών σκοποί που έπρεπε να εξυπηρετηθούν στο πέρασμα των ετών έφεραν τον ΟΦΗ στην κατάσταση που είναι σήμερα, τη λεβεντιά του να παλεύει αρνούμενος να πεθάνει, θαυμάζει από ψηλά και εκείνος που πρωτοστάτησε για να αποκτήσει φωνή στο πανελλήνιο, όντας ο εμπνευστής της δημιουργίας του ΣΠΦΟΑ, του πρώτου συνδέσμου οπαδών της κρητικής ομάδας (που πλέον φέρει το όνομά του).

Σαν χθες πριν από 35 χρόνια, έφυγε από τα εγκόσμια ο πρώτος (αν όχι ο μοναδικός) άνθρωπος για τον οποίο μου έρχεται στο μυαλό ότι θα χάριζα χρόνια από όση ζωή έχω μπροστά μου αρκεί να τον συναντούσα. Τότε, οι απανταχού υποστηρικτές του ΟΦΗ (αφού εδώ το θέμα μας πρέπει να είναι πρωτίστως αθλητικό) ορκίστηκαν προστασία σε ένα (για εκείνους) «σύμβολο αιώνιο», κόντρα στο «να σκοτώνονται οι λαοί για του αφέντη το φαΐ». Οι οπαδικοί λαοί εν προκειμένω.

Ζητούσαν ανεξαρτησία και καθαρό κούτελο, ήθελαν και απαιτούσαν ομάδα αντάξια του τόπου και της επαναστατικής και αλύγιστης περηφάνιας που τον χαρακτηρίζει, σύλλογο ανένταχτο. Η ντροπή αξίζει και ακολουθεί εκείνους που ασέλγησαν και λεηλάτησαν ψυχές, κατέκλεψαν και κακοδιαχειρίστηκαν ταμεία. Οι φανέλες είναι όμως μία άλλη ιστορία, πολύ διαφορετική. Δεν είναι κουρέλια, αν μάλιστα ως τέτοια θέλουν να τις καταντήσουν, εκείνες αντιστέκονται και τραγουδούν ακόμα, για πάντα!

«Δεν είναι και για λύπη» όταν είσαι αγρίμι και πολεμάς. Αυτοί οι λίγοι που έμειναν, αυτός ο προπονητής που τους καθοδηγεί, είναι μάγκες που δεν τα παρατούν και εξακολουθούν να μάχονται. Κόντρα στη μοίρα που τους οδήγησε σε μια πραγματικότητα για την οποία δεν ευθύνονται. «Γέλα φίλε μου και μη βαριά το παίρνεις» όσο βλέπεις την ομάδα σου να προσπαθεί «γυρεύοντας να βρει δροσιά». Ακόμα κι όταν μοιάζει καταδικασμένη.

Αν σήμερα ο Νίκος Ξυλούρης ζούσε θα διάβαινε την πόρτα του καφενείου Μέγας Αλέξανδρος στην Ομόνοια, εκεί όπου συνήθιζε να μιλάει με πάθος για τον αγαπημένο του ΟΦΗ και θα έλεγε ότι ακόμα κι αν «έβαλε ο Θεός σημάδι», όσοι τον αγαπούν, τον ακολουθούν και τον στηρίζουν θα πρέπει να νιώθουν υπερήφανοι που παραμένει άνδρας ζόρικος και προσπαθεί. Αυτό, για παράδειγμα, είναι κάτι που θα τον ξεχωρίζει από οποιαδήποτε Νίκη Βόλου αυτής της χώρας.

«Μια μέρα, μια Παρασκευή, θα πέσω να πεθάνω και μια Λαμπρή θ’ αναστηθώ από το χώμα απάνω».

ΥΓ: Οσα λόγια «χώρεσαν» σε εισαγωγικά είναι τραγουδισμένα από τον αξεπέραστο Ν.Ξ.