65ο Φεστιβάλ Βερολίνου: Ο Τζέιμς Ντιν στα χιόνια

Το κρυο εξακολουθεί να θερίζει, ευτυχώς όμως βρισκόμαστε με κανα δυο φίλους, που στην Αθήνα είναι αδύνατο να τους πετύχεις σ’ ένα σημείο. Υπάρχει βλέπετε το Australian Bar, όπου μπορείς να καπνίσεις ελεύθερα. Ε, όλο και κάποιον έλληνα θα πετύχεις εκεί. Όπως την παραγωγό Φαίδρα Βόκαλη, που βρίσκεται στο Βερολίνο αναζητώντας συμπαραγωγούς για δυο ταινίες. Η πρώτη, το Suntan του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου έχει «σχεδόν ολοκληρωθεί». Θυμίζω πως ο σκηνοθέτης είχε σπάσει ταμεία με το «Bank Bang» πριν κάτι χρόνια (νομίζω η μόνη αξιοπρεπής ελληνική κωμωδία των τελευταίων ετών) και αντί να στραφεί εκεί, συνέχισε με ένα σινεμά δημιουργικό μα και προσωπικό («Wasted youth»). Η δεύτερη, είναι το «Μαγικό δέρμα», μεταφορά του μυθιστορήματος του Μπαλζάκ, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Σαμαρά. Τον θυμόσαστε; Είναι αυτός που έφυγε από τη Δράμα, πέρσι, με το δεύτερο βραβείο για το «Τρεις αυγοθήκες, παρολίγο τέσσερις». Μεγάλο ταλέντο αλλά και άνθρωπος με βαθιά αντίληψη του κινηματογράφου. Μακάρι όλα να πάνε καλά.

Εγώ πάλι είμαι χαρούμενος επειδή είδα το πρώτο, μεγάλο αριστούργημα του Φεστιβάλ: προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού και είναι το «Life» του Άντον Κόρμπαϊν. Το φίλμ βασίζεται στην αληθινή ιστορία μιας φιλίας που αναπτύχθηκε ανάμεσα στον φωτογράφο Ντένις Στοκ και τον ηθοποιό Τζέιμς Ντιν, όταν ο πρώτος ανέλαβε να φωτογραφήσει τον ηθοποιό για το περιοδικό Life το 1955 – και επικεντρώνεται στην εβδομάδα που πέρασαν στο σπίτι της παιδικής ηλικίας του τελευταίου. Όπως και οι προηγούμενες ταινίες του Κόρμπαιν (τα υπέροχα «Control» και «Ο Αμερικάνος»), το «Life» αφήνει βαθιά χνάρια μέσα σου, κάτι που συνειδητοποιείς αμέσως μόλις τα φώτα της αίθουσας ανάβουν. Υπέροχος ο Ντέιν ΝτεΧάαν ως Τζέιμς Ντιν, εξαίσιο αντίβαρο ο Ρόμπερτ Πάτινσον ως Ντένις Στοκ. Και εδώ να μιλήσουμε λίγο για τον τελευταίο: Σας το λέω και το υπογράφω, σε τρια – τέσσερα χρόνια, κανείς δε θα θυμάται τον πιτσιρικά βρυκόλακα στο «Twilight». Ο άνθρωπος έχει γνήσιο ταλέντο και οι επιλογές του είναι πανέξυπνες.

Αλλά, ναι, στο κόκκινο χαλί, τα κοριτσάκια ακόμα ούρλιαζαν. Όπως ούρλιαζαν και με τον Κρίστιαν Μπέιλ, πρωταγωνιστή του «Knight of cups» του Τέρενς Μάλικ. Αναρωτιέμαι πόσο δυνατά θα ουρλιάζουν όταν δουν και την ταινία…