Μια – οριακή – δημοκρατική νίκη

Το 2002 ήταν μια χρονιά – σοκ για τη Γαλλία: η χρονιά που ο Ζαν-Μαρί Λεπέν προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών αποκλείοντας τον Σοσιαλιστή υποψήφιο. Από τότε μέχρι χθες το Σοσιαλιστικό Κόμμα και το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο είχαν μονομαχήσει σε επίπεδο κοινοβουλευτικών εκλογών συνολικά 25 φορές. Και κάθε φορά το Εθνικό Μέτωπο έχανε. Αλλά την 26η κατά σειρά μονομαχία τους, στον δεύτερο γύρο των επαναληπτικών εκλογών που πραγματοποιήθηκαν χθες στην 4η περιφέρεια της Ντουμπς, τη φοβόνταν πολλοί.

Διότι η Ακροδεξιά στήριξε την εκστρατεία της στον «ισλαμικό κίνδυνο». Και το δεξιό UMP επέλεξε, μετά τον αποκλεισμό του δικού του υποψήφιου, να στηρίξει επισήμως, αντί του «δημοκρατικού μετώπου», το δόγμα «ούτε-ούτε». Η μάχη αποδείχθηκε πράγματι σκληρή. Ο Σοσιαλιστής υποψήφιος Φεντερίκ Μπαρμπιέ επικράτησε τελικά της ακροδεξιάς Σοφί Μοντέλ με διαφορά μόλις 863 ψήφων και ποσοστό 51,43% έναντι 49,07%. Οσο όμως κι αν επέμενε χθες το βράδυ η Μαρίν Λεπέν πως το  Εθνικό Μέτωπο είναι «ο μεγάλος νικητής», γεγονός παραμένει πως η Ακροδεξιά απέτυχε να στείλει και τρίτο βουλευτή στη γαλλική Εθνοσυνέλευση.  

Η φωτογραφία του Μπαρμπιέ, που ανέβηκε στο twitter ελάχιστη ώρα αφότου το Σοσιαλιστικό Κόμμα ανακοίνωσε τη νίκη του, τον έδειχνε να μιλάει στο τηλέφωνο με τον Φρανσουά Ολάντ. Ηταν μια εικόνα ενδεικτική της σημασίας που είχαν αποκτήσει οι εκλογές αυτές για την έδρα που χήρεψε λόγω της μετακίνησης του Πιερ Μοσκοβισί στην Κομισιόν. Για την κυβέρνηση ήταν η πρώτη εκλογική δοκιμασία από τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Ιανουαρίου και ένα κρίσιμο τεστ πριν τις νομαρχιακές εκλογές του Μαρτίου. Φρανσουά Ολάντ και Μανουέλ Βαλς έχουν δει τελευταία τη δημοτικότητά τους να ανακάμπτει στις δημοσκοπήσεις, αλλά τίποτα δεν διασφάλιζε πως αυτή η ανάκαμψη θα μεταφραζόταν στην κάλπη.

Στον πρώτο γύρο, η ακροδεξιά (ευρωβουλευτής) Σοφί Μοντέλ, η «αόρατη υποψήφια» όπως την αποκαλούσε χθες η «Libération», αφού δεν διοργάνωσε καμία προεκλογική συγκέντρωση και αρκέστηκε στη διανομή φυλλαδίων, ήρθε πρώτη με ποσοστό 32,6%. Ο Σοσιαλιστής Φεντερίκ Μπαρμπιέ ήρθε δεύτερος με ποσοστό 28,8% και ο δεξιός Σαρλ Ντεμούζ αποκλείστηκε, αφού κατέλαβε την τρίτη θέση με ένα 26,5%. Ομως τα αποθέματα ψήφων για τους Σοσιαλιστές ήταν φτωχά: και οι τέσσερις υπόλοιποι υποψήφιοι στα αριστερά του μαζί είχαν αποσπάσει μόλις ένα 8%. Ηταν σαφές ότι καθοριστικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα θα έπαιζε η συμπεριφορά των ψηφοφόρων του UMP – και του 60,5% των ψηφοφόρων που είχαν επιλέξει την αποχή στον πρώτο γύρο.

Κάποια ηγετικά στελέχη του UMP, όπως ο Αλέν Ζιπέ, εξέφρασαν σαφώς στο μεσοδιάστημα την υποστήριξή τους στο PS, χάριν του «δημοκρατικού μετώπου». Ο επικεφαλής του Νικολά Σαρκοζί προτίμησε μία πιο διφορούμενη στάση, είπε «όχι» στο Εθνικό Μέτωπο χωρίς να πει «ναι» στους Σοσιαλιστές. Επιβεβαιώνοντας την ατμόσφαιρα διάλυσης του κόμματος, στην ψηφοφορία που πραγματοποίησε στις 3 Φεβρουαρίου το πολιτικό του γραφείο επικράτησε το διαβόητο «ούτε-ούτε»: το UMP κάλεσε τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν λευκό ή να απόσχουν. Αλλά η συμμετοχή στη Ντουμπς ήταν χθες σαφώς υψηλότερη και το αποτέλεσμα έδειξε πως δεν ακολούθησαν όλοι οι ψηφοφόροι του την επίσημη κατεύθυνση. Για τους Σοσιαλιστές, ήταν η πρώτη, οριακή έστω, νίκη σε επαναληπτικές εκλογές έπειτα από 13 συναπτές ήττες τα τελευταία δυόμισι χρόνια.