[Στην ανάπαυλα] Η αβάσταχτη ελαφρότητα του θεαθήναι
![[Στην ανάπαυλα] Η αβάσταχτη ελαφρότητα του θεαθήναι](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Είχα την εσφαλμένη εντύπωση ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Διαβάζοντας τον παντός είδους Τύπο και παρακολουθώντας τις οθόνες, κατάλαβα για μια ακόμα φορά ότι επλανήθην πλάνην οικτράν.
Δεν είναι δυνατόν να καίγεται το σπίτι σου και όλοι να ασχολούνται με το πόσα κουμπιά είχε ξεκούμπωτα το ελεκτρίκ πουκάμισο του κυρίου Βαρουφάκη και πόσο έκανε η γραβάτα – δώρο του Ρέντσι στον Τσίπρα.
Και δεν μιλάω για τα δικά μας μόνο μέσα ενημέρωσης.
Τη διαβάσαμε και την «Γκάρντιαν» που παρομοίασε το παλτό του φρέσκου υπουργού με πατατούκα «εμπόρου ναρκωτικών από το Μάντσεστερ».
Η γιαγιά μου θα αναρωτιόταν ξανά «ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε».
Εγώ δεν έχω καμία αναρώτηση.
Στραβά.
Πολύ αρμενίζουμε.
Γύρισα σπίτι μετά την πρόβα κι είπα μήπως είναι λάθος να κάνουνε συλλαλητήριο στο Σύνταγμα οι άλλοι κι εγώ να κάθομαι βιδωμένος στον καναπέ, να βλέπω να καίγεται αργά αργά στο τζάκι μου μια φλούδα μανταρίνι.
Την άλλη φορά, στις πρώτες μέρες, είχα κατέβει σ’ αυτές τις μνημειώδεις συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων».
Είχα πάει με όλα μου τα εφόδια, ένα μπουκαλάκι νερό, την επαναστατικότητά μου, τα αρθριτικά μου, το σιμέκο μου για τα χημικά, αλλά και για το έλκος μου του δωδεκαδακτύλου συγχρόνως, πλήρως εξοπλισμένος.
Αλλά ύστερα από λίγο είδα όλο αυτό το της «επανάστασης» να πνίγεται στην τσίκνα απ’ τα σουβλάκια, τις μπίρες, την αμμωνία των ούρων και από κάτι μαύρες μπλούζες που κλωσσούσαν ένα τεράστιο αβγό φιδιού. Διασταύρωση έχιδνας με κροταλία συγκεκριμένα.
Ανοιξα λοιπόν το μέσο μου το τηλεοπτικό να ενημερωθώ για το τι γίνεται στο Σύνταγμα.
Και είδα. Οντως πολύς κόσμος. Αλλά μια κατήφεια, μια θλίψη, να κουνάνε αργά αργά κάτι σημαίες, σαν περιφορά Επιταφίου αισθημάτων εν στάσει.
Το γύρισα στο ηλεκτρονικό να δω τι λένε τα κοινωνικά δίκτυα, εκεί να δεις αντιμετώπιση.
«Είδες; Αυτά κάνει η έλλειψη εχθρού. Ρίξε τους έναν μπάτσο (γουρούνι, δολοφόνο) ν’ ανάψουνε τα αίματα. Που μου τους έχεις εκεί χωρίς κάγκελα, πού ακούστηκε; Χωρίς ένα χημικό; Εστω μια κροτίδα λάμψης; Τι σκατά διαδήλωση είναι αυτή;».
Μάλιστα.
Στο επόμενο δε σάιτ είχανε βγάλει και σύνθημα.
«Αυτό δεν είν’ πορεία,
είναι κωμωδία,
φέρτε πίσω τώρα
την Αστυνομία».
Υστερα απ’ αυτό κλείστηκα κι εγώ στο καβούκι μου. Εριξα ένα κούτσουρο στη φωτιά, εξαπλώθηκα στον καναπέ μου και πέταξα στο τζάκι άλλη μια φλούδα μανταρίνι.
Και «Εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή,
εν μέρει και την ώρα να περάσω» άνοιξα τον Μέγα Αλεξανδρινό.
εν μέρει και την ώρα να περάσω» άνοιξα τον Μέγα Αλεξανδρινό.
Αρχισα να διαβάζω το ποίημα για τους Πτολεμαίους.
Στείλανε, λέει, στους Δελφούς απεσταλμένους να δουν τι λέει ο Απόλλωνας; ποιος απ’ τους δυο Πτολεμαίους θα νικήσει; Μέχρι όμως να βγάλει η Πυθία τον χρησμό να πει το «ήξεις», το «αφήξεις», ήρθανε τα χαμπάρια. Πάνε οι πρέσβεις στους παπάδες, φεύγουνε τους λένε, δεν θέλουμε χρησμούς, δεν θέλουμε μαντείες.
«Κ’ οι ιερείς τ’ ακούνε με χαρά
(εννοείται, που κρατούν τα δώρα τα λαμπρά),
αλλ’ είναι και στο έπακρον απορημένοι,
μη νοιώθοντας τι η εξαφνική αδιαφορία αυτή σημαίνει.
Γιατί αγνοούν που χθες στους πρέσβεις ήλθαν νέα βαρυά.
Στην Ρώμη δόθηκε ο χρησμός· έγιν’ εκεί η μοιρασιά».
(εννοείται, που κρατούν τα δώρα τα λαμπρά),
αλλ’ είναι και στο έπακρον απορημένοι,
μη νοιώθοντας τι η εξαφνική αδιαφορία αυτή σημαίνει.
Γιατί αγνοούν που χθες στους πρέσβεις ήλθαν νέα βαρυά.
Στην Ρώμη δόθηκε ο χρησμός· έγιν’ εκεί η μοιρασιά».
Google news
