Μαρία Γοργία: Δύο γυναίκες εξομολογούνται

Στο υπόγειο της οδού Χαλκοκονδύλη στον αριθμό 35. Εκεί όπου μέχρι πρόσφατα μουσικοί από το Μπανγκλαντές συγκεντρώνονταν τα βράδια για να τραγουδήσουν και να παίξουν μουσική. Σε αυτόν τον γυμνό χώρο, που για τις ανάγκες της χοροθεατρικής παράστασης «Στην άκρη του βατήρα» μεταμορφώνεται πότε σε σπίτι, πότε σε πασαρέλα, πότε σε γιαπωνέζικο λουτρό και πότε σε σκηνικό από έργο του Μπέκετ, η περφόρμερ Σάνια Στριμπάκου υποδύεται μια γυναίκα που κολυμπά ανάμεσα στις δοξασίες της, τις αντιφάσεις της, την αναποφαστικότητά της, στα προσωπικά της αδιέξοδα. Με κινήσεις δουλεμένες εκφραστικά στην κάθε λεπτομέρεια. Και πολύ δόσιμο ψυχής σε όλες τις σκηνές της σπονδυλωτής παράστασης που απόψε σηκώνει αυλαία.

Πίσω, ωστόσο, από τη Σάνια βρίσκεται η χορογράφος Μαρία Γοργία, γνωστή – μεταξύ άλλων – από τις παραστάσεις «Manoeuvres», «Το παιδί της Πολυάννας», «Καμπύλη διάθεση», «Ώς την άκρη του μονοπατιού μου», «Το στρώμα», «Κρυμμένη στους ελαιώνες», «Στην τραμπάλα». Στην τελευταία της δουλειά βέβαια (δημιούργημά της από τη σύλληψη και τη χορογραφία μέχρι τη σκηνοθεσία και τη σκηνογραφία) παραδέχεται πως βάζει παραπάνω κομμάτια του εαυτού της απ’ ό,τι συνήθως. Η ίδια, άλλωστε, νιώθει να βρίσκεται στην άκρη του δικού της βατήρα. «Αυτή τη φορά στρέφω τον φακό πάνω σε μένα. Είμαι και εγώ μια από αυτές τις γυναίκες που έχουν περάσει το κατώφλι των 40 και αναστοχάζονται όσα σκέφτονται  μια ολόκληρη ζωή: τη σχέση του θανάτου με τη ζωή, τα θέλω και τα μπορώ. Και η ηρωίδα και εγώ είμαστε σε ένα μεταίχμιο, στο σημείο όπου καλούμαστε να κάνουμε τη βουτιά, να πάρουμε αποφάσεις που δεν έχουν γυρισμό. Οπως για παράδειγμα αν θα αποκτήσουμε παιδί».

Αυτοσχεδιασμός. Δημιουργός της ομάδας Αμάλγαμα, με την οποία έχει ανεβάσει 16 παραγωγές από το 1997, η αριστούχος της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης έχει διδάξει σύγχρονο χορό, χορογραφία και αυτοσχεδιασμό στο Αμερικανικό Κολέγιο Ελλάδας και στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Ναύπλιο. «Ηταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Τα δύο μέρη βέβαια ήταν πολύ διαφορετικά. Στο Ναύπλιο για παράδειγμα, αν και οι φοιτητές δεν είχαν τεχνικές γνώσεις, ήταν πιο προετοιμασμένοι σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Στο Αμερικανικό Κολέγιο, αν και είχαν κάποιο επίπεδο τεχνικής, δυστυχώς δεν μπορούσαν όλοι να διαχωρίσουν το έντεχνο από το εμπορικό. Τα περισσότερα παιδιά θεωρούσαν ότι χορός είναι αυτό που βλέπουν στην τηλεόραση».

Η δουλειά της στις αρχές του 1997 την ταξίδεψε μέχρι το Χονγκ Κονγκ. «Κάθε Δυτικός που δεν έχει ξαναβρεθεί στην Ανατολή παθαίνει πολιτισμικό σοκ. Είναι σαν να πηγαίνεις σε άλλον πλανήτη» εξηγεί η χορογράφος και φέρνει στον νου της μία από τις πολλές αντιθέσεις που την εντυπωσίασαν. «Μπορεί το ένα τετράγωνο να θυμίζει τη Νέα Υόρκη και το άλλο καταυλισμούς νομάδων». Στην Ιαπωνία όπου ταξίδεψε το καλοκαίρι – όχι, η Ανατολή δεν είναι το μόνο μέρος που την ελκύει – δεν είδε φτώχεια. Γνώρισε όμως, όπως εξηγεί, «έναν λαό με ενσωματωμένη την αντίφαση».

«Εκεί, για παράδειγμα, υπάρχουν δημόσια λουτρά – ξεχωριστά για άντρες και γυναίκες. Οι γυναίκες γυμνές, μαζί με πολλές ακόμα, κάνουν το μπάνιο τους, μιλάνε μεταξύ τους, γελάνε. Οταν όμως φεύγουν από τα λουτρά είναι πολύ συντηρητικοί άνθρωποι, σε βαθμό να αναρωτιέσαι γι’ αυτό που μόλις έχει δει. Είναι επίσης αξιοπερίεργη η σχέση των Ιαπώνων με την τεχνολογία. Στις λεκάνες του μπάνιου τους έχουν άλλο κουμπί για τη θερμοκρασία του καθίσματος, άλλο για να παίζει μουσική. Είναι μια σχέση ερωτική αυτή με την τεχνολογία που δεν συμβαδίζει όμως με την προοδευτικότητα».