Μέλι του Σινάτρα απ’ το μαχαίρι του Ντίλαν

Εκείνοι που, στο άκουσμα της είδησης ότι ο «ριζοσπάστης» Μπομπ Ντίλαν θα διασκευάσει τον «συστημικό» Φρανκ Σινάτρα, έκριναν πως η χωμάτινη φωνή του πρώτου δεν ήταν δυνατόν να καταπιαστεί με τη μελιστάλαχτη του δεύτερου δεν είχαν ακριβώς άδικο. Παρέβλεπαν όμως κάτι που στην αμερικανική μουσική επικράτεια γνωρίζουν ακόμα και οι μοκέτες των στούντιο: ο Ντίλαν πάντα γούσταρε να παίζει κομμάτια άλλων, είτε επρόκειτο για τους φολκ ύμνους του Γούντι Γκάθρι είτε για τραγούδια του μπάρκου είτε για τις παραδοσιακές μελωδίες που συμπεριέλαβε σε κάμποσα άλμπουμ.

Ο τίτλος του άλμπουμ είναι «Shadows in the night» (στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τη Sony), το μόνο σκοτάδι όμως που θα βρει κανείς εδώ είναι τουλάχιστον φεγγαρόλουστο. Βοηθούν από το εναρκτήριο «I’m a fool to want you» η παραπονιάρα pedal steel κιθάρα, τα νωχελικά πνευστά («That lucky old sun»), τα τρυφερά, όταν ακούγονται, ντραμς ή οι ανεπαίσθητα εναλλασσόμενες συγχορδίες («Autumn leaves»).

Παρ’ όλο που ο Σινάτρα έλεγε ότι το ροκ εν ρολ είναι «η πιο κτηνώδης, άσχημη, απελπισμένη, κακόβουλη μορφή έκφρασης που είχα την ατυχία να ακούσω», ο Ντίλαν από τη μεριά του θα έλεγε για εκείνον στην αυτοβιογραφία του πως αν και δεν ήταν ακριβώς δημοφιλής στους φολκ κύκλους του παρελθόντος όταν τραγουδούσε το «Ebb Tide», «μπορούσα να ακούσω τα πάντα στη φωνή του – τον θάνατο, τον Θεό και το Σύμπαν, τα πάντα. Είχα άλλα πράγματα ωστόσο να κάνω και δεν μπορούσα να ακούσω πολλά από αυτά τα τραγούδια». Ελαφρώς απολογητικός δηλαδή, σε καμία περίπτωση όμως γλείφτης, γι’ αυτό και επέλεξε να μην επιχειρήσει την οποιαδήποτε αναμέτρηση τόσο με τον αρχικό όσο και με τυχόν επόμενους ερμηνευτές των κομματιών του «Shadows in the night». Αν επιτρέπονται οι λυρικές παρομοιώσεις, το αποτέλεσμα είναι σαν να γεύεται κανείς το μέλι του Σινάτρα από το μαχαίρι του Ντίλαν, από την όλο και πιο φθαρμένη φωνή του, ο ρόλος του όμως απέχει από τη διαμεσολάβηση. Ο άνθρωπός μας παραμένει ευτυχώς ιδιοσυγκρασιακός, στα όρια του αξιαγάπητου γεροστριμμένου, με μια εξήγηση να κρύβεται ίσως στο «Why try to change me now»: «Δεν θυμάσαι ότι πάντα ήμουν ο κλόουν σου;» ρωτάει πικρά και τεμπέλικα. «Γιατί λοιπόν προσπαθείς να με αλλάξεις τώρα;».