Κόλπο γκρόσο από τον Ρέντσι

Και στο τέλος κερδίζει ο Ματέο Ρέντσι. Αυτό θα μπορούσε να είναι το ασφαλές συμπέρασμα της εκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη του διαδόχου του Τζόρτζιο Ναπολιτάνο στην προεδρία της Ιταλικής Δημοκρατίας. Η εκλογή του Σέρτζιο Ματαρέλα στην τέταρτη ψηφοφορία αποδεικνύει ότι η επιλογή του ιταλού πρωθυπουργού ήταν απολύτως σωστή. Ο Ματέο Ρέντσι κατάφερε να αποφύγει τον σκόπελο μιας κυβερνητικής κρίσης που θα προκαλούσε μια αποτυχημένη εκλογή. Και αυτό το πέτυχε ρίχνοντας το βάρος όχι στη συμφωνία με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που δεν υπήρξε τελικά, αλλά στη διαφύλαξη της συνοχής του κόμματός του. «Ηταν η τέλεια επιλογή» δήλωσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα» ο Βάλτερ Βελτρόνι, ο οποίος αποσύρθηκε πριν από δύο χρόνια από την πολιτική και θεωρήθηκε πιθανός υποψήφιος για το αξίωμα. Ο Εουτζένιο Σκάλφαρι, ιδρυτής και ιστορικός διευθυντής της ίδιας εφημερίδας, έγραψε ότι ο νέος πρόεδρος της Δημοκρατίας διαθέτει όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που απαιτούνται για να λειτουργήσει ως εγγυητής της πολιτικής ομαλότητας.

Σημαντικό από αυτήν την άποψη είναι το συναινετικό του προφίλ. Γεννημένος πριν από 74 χρόνια στο Παλέρμο από οικογένεια Χριστιανοδημοκρατών (ο πατέρας του είχε υπηρετήσει ως υπουργός), ο Σέρτζιο Ματαρέλα σπούδασε Νομικά και δίδαξε Κοινοβουλευτικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμου. Τον Ιανουάριο του 1980, η Κόζα Νόστρα δολοφόνησε τον αδελφό του, περιφερειάρχη της Σικελίας Πιερσάντι Ματαρέλα, εξαιτίας του αγώνα του κατά του οργανωμένου εγκλήματος. Η δολοφονία εκείνη διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στη μεταπήδηση του Ματαρέλα στην πολιτική. Εξελέγη βουλευτής (1983-2008), αρχικά με την προοδευτική πτέρυγα της Χριστιανικής Δημοκρατίας, κατόπιν με το Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα και τη Μαργαρίτα.

Η απόφασή του να παραιτηθεί το 1990 από το αξίωμα του υπουργού Παιδείας της κυβέρνησης Αντρεότι σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την έγκριση του νόμου που χορήγησε επίσημα την άδεια για να αποκτήσουν εθνική εμβέλεια τα τρία τηλεοπτικά κανάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, έθεσε τον νέο πρόεδρο απέναντι στον μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης. Το 1993 ήταν ο εισηγητής του νέου εκλογικού νόμου – που ονομάστηκε, ακριβώς, Mattarellum. Επειτα από τη σχετική υπόδειξη λαϊκού δημοψηφίσματος, ο νόμος προέβλεπε ότι για τα τρία τέταρτα των εδρών θα ίσχυε ενισχυμένη αναλογική και για το υπόλοιπο τέταρτο απλή αναλογική. Η διάλυση της Χριστιανικής Δημοκρατίας το 1994 οδήγησε τον Ματαρέλα στο Λαϊκό Κόμμα. Το 1995 στήριξε την υποψηφιότητα του Ρομάνο Πρόντι ως επικεφαλής της κεντροαριστερής συμμαχίας της Ελιάς. Από το 1998 μέχρι το 1999 χρημάτισε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, επί πρωθυπουργίας του Μάσιμο ντ’ Αλέμα.Το 2007 συμμετείχε στη σύνταξη της ιδρυτικής διακήρυξης αξιών του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος και το 2008 αποφάσισε να μην ξαναθέσει υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές. Τρία χρόνια αργότερα θα αναδεικνυόταν από το ιταλικό Κοινοβούλιο ανώτατος δικαστής του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Στο σίριαλ της προεδρολογίας α λα ιταλικά συμμετέχει από τον Απρίλιο του 2013 – όταν το όνομά του συμπεριελήφθη στις προτεινόμενες υποψηφιότητες και κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, για να επανεκλεγεί όμως τελικά ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.

Επισκέφθηκε τον προκάτοχό του
Αν ο Ματέο Ρέντσι είναι ο μεγάλος νικητής της προεδρικής εκλογής, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι ο μεγάλος χαμένος καθώς βρέθηκε ακόμη περισσότερο απομονωμένος